A miña vicodina

Un cabrón con sorte

2009-08-01T17:50:00.000+01:00

Boa tarde a todos,

Nesta tarde de aburrimento coruñés, de calor aderezado coa humidade mariñeira, de Proxecto Fin de Carreira rematado, de incertidumes de futuro, e por qué non recoñecelo, de calma e felicidade con un mesmo, volvo a botar a pacer as miñas reflexións e sentimentos (e xa era hora, a verdade).

Se de algo podo presumir e sentirme satisfeito é de que nos meus case 25 anos de vida non teño sentimento algún de arrepentimento. Con isto non quero dicir que nunca me saíran mal as miñas decisións, pero sei que se volvera atrás, tomaría as mesmas. Son experiencias vitais que conformaron a miña personalidade, e tamén construíron a miña forma de vivir. Por iso son un cabrón con sorte.

Agora que rematei a carreira ábrese unha nova época, moi diferente á anterior. Unha época de maior madurez, de responsabilidade e de tecer o futuro. Comezo outra carreira, a carreira profesional, tanto ou máis complicada que a académica, pero conto de novo coa sorte, porque non estou só.

Teño grandes compañeiros e amigos que están comigo (nos bos momentos e nos malos tamén). Teño unha gran familia que leva toda a miña vida apoiándome e sendo un soporte fundamental. E está Sonia.

Sonia, chegaches á miña vida hai pouco (relativamente), pero convérteste cada día máis nun faro, nunha luz que me mantén no camiño a seguir. Agora que teño máis tempo libre aprecio moito máis a túa presencia, o teu alento, estar ahi. Son afortunado por estares comigo, e espero seguilo sendo moito máis, xa o sabes ben.

E polo de pronto non teño máis que contar. Supoñe que nestes días de busca de emprego e aburrimento estival volverei a deleitarvos coas cousas que desexo contar.

Unha aperta, amigos!

La senda del tiempo

2009-04-30T22:13:00.003+01:00

Hay veces en la vida en que las palabras no llegan. A pesar de la voluntad que uno mismo pueda tener, el verbo no puede contener todo lo que se quiere decir realmente. Y en ese caso, sólo la música puede acompañar lo que se siente por dentro.

No tengo mucho más que decir. Solo que a veces llega un momento en que te haces viejo de repente...

25 de abril

2009-04-25T13:59:00.000+01:00

Va por tí, Sergiete.

De la ingeniería y la vida

2009-04-11T17:25:00.004+01:00

Esta entrada de hoy es un homenaje a Javier Rui-Wamba, insigne Ingeniero de Caminos (y además humanista, como le gusta a mi amigo Fran Tsao). Están sacados del discurso que pronunció en 1998 con motivo de si ingreso en la Real Academia de la Ingeniería. Y lo más importante, son reflexiones que sirven, todas y cada una de ellas, tanto para la ingeniería como para la vida misma. Ahi os va.

Aforismo Primero: La inestabilidad estructural tiene mucha similitud con la inestabilidad del comportamiento de los seres humanos.

Aforismo Segundo: El conocimiento de las reacciones de los apoyos de una estructura es esencial para conocer su comportamiento y evaluar su seguridad.

Aforismo Tercero: La fatiga estructural depende, prioritariamente, de la amplitud y frecuencia de las variaciones tensionales.

Aforismo Cuarto: No es posible conocer el estado tensional de una estructura.

Aforismo Quinto: Los ingenieros somos gestores de incertidumbres.

Aforismo Sexto: Los materiales y las estructuras que construimos con ellos deben ser resistentes, dúctiles y tenaces. La ductilidad es un puente sobre nuestra ignorancia y la tenacidad estructural expresa su tolerancia al daño.

Aforismo Séptimo: No se debe calcular una estructura que no se sepa dibujar. No se deben utilizar fórmulas cuyo significado físico se desconoce. No se debe dimensionar con ordenador una estructura que no se sepa calcular manualmente.

Aforismo Octavo: Las patologías estructurales son el modo en que nuestras estructuras manifiestan su disgusto por el trato que han recibido en su concepción, proyecto, construcción o utilización.

Fuente: www.esteyco.es

De victorias e derrotas

2009-03-02T19:42:00.002+01:00

O meu PFC non me deixa polo momento facer valoracións pormenorizadas sobre o ocorrido onte. Polo momento deixo o meu pésame pola educación, a sanidade, os servicios sociais e a política lingüística do noso pais. Así o quixeron o 47% dos electores galegos.

De boinas e birretes

2009-02-27T23:19:00.003+01:00

Unha mostra do que ocorre elección tras elección no rural galego, para amenizar a xornada de reflexión:

Endorsement: Touri for President

2009-02-15T23:06:00.003+01:00

Coma moitos outros europeos, a cultura estadounidense paréceme bastante cutre e en certo modo, inferior. Do pouco que se salva diso é a cultura electoral da que está empapada a sociedade, tras máis de 200 anos de democracia (a máis antiga do mundo). Por riba de papeletas bolboreta e presidentes con intelixencia máis que discutible, as tradicións propias de tanto tempo de dirimir o poder nas urnas deberían ser copiadas aquí, en Galicia e en toda España. Temas coma os debates electorais case obrigatorios, a elevada responsabilidade pública dos políticos (só hai que ver a cadea de dimisións da Administración Obama) e ademáis - e isto é o que me ocupa - a figura do endorsement.

O endorsement tradúcese literalmente coma "adhesión", ainda que realmente se trate de "apoio". Xornais e medios de comunicación variados emiten días antes das eleccións os seus endorsement, en función da súa lexítima capacidade de opinión, seguindo a súa liña editorial. Sen embargo, no noso país os xornais pretenden mostrarse coma neutrais en todo o proceso político e os seus apoios partidistas tradúcense nas páxinas de información en non nas de opinión. Un claro exemplo disto é La Voz de Galicia, que non ten Editorial, mais o tufo dereitista do seu presidente e editor se desliza polas páxinas de información. Outra boa mostra é o Xornal de Galicia, que ainda que non o declare abertamente, está vendido ó nacionalismo. Polo tanto, ante a falta total de vergoña e de sinceridade dos medios galegos, dareilles una lección de pluralismo e emititei o meu endorsement.

Estas eleccións trátanse dunha reválida. O goberno galego que asumiu fai catro anos coa promesa constituínte de cambio, sométese ante o xuicio dos cidadáns que daquela lle deron o seu apoio e dos que preferían a continuidade do goberno do PP. A realidade é que esas aspiracións non se puideron colmar, e pode ser dado por varios motivos. Un deles (moi importante) é o elevado poder local que aínda conservan os populares, dende gran número de pequenos concellos e as Deputacións de Ourense e Pontevedra. Outro é a pouca dilixencia que houbo no bipartito en desmontar a estrutura caciquil e clientelar tecida dende a Xunta, se ben é verdade con unha parte dos colaligados máis responsable que outra.

Dentro da conta particular do BNG, anótanse acertos no haber, coma pode ser o éxito relativo da Consellería do Medio Rural, mais no debe teñen que repecutirse importantes exemplos de continuismo nos modos de facer do pretérito goberno Fraga. Para a historia queda o Vicepresidente Quintana bailando con señoras en festas multitudinarias para a terceira idade, a imaxe e semellanza do ancián ex-presidente galego. Escándalos coma o Consorcio Galego da Igualdade e do Benestar, dedicado a semiprivatizar (ou ben ocultar do control parlamentario) a política social do goberno, con evidentes casos de enchufismo; coma imposicións intolerables á autonomía dos concellos (se te metes no consorcio, hai cartos e se non, pois quédaste sen nada); coma a utilización partidista da política xuvenil (non é casualidade o nomeamento nesa faceta de Rubén Cela), deixan un poso de desencanto e frustración naqueles que confiaron no nacionalismo como motor de innovación e cambio. Temas importantes de imaxe, coma a marxinación nos actos públicos dos líderes locais (incluso alcaldes) alí onde non mandan os amigos minan a confianza nos nacionalistas. O concurso eólico foi o colofón desta lexislatura, ca evidente utilización electoralista, mesmo contra o socio de goberno. Por todo isto e mais, o balance mostra perdas flagrantes, que deberán ser saldadas nas urnas.

O PSdeG, tamén ten unha conta dividida. Con fracasos, personificados nas consellerías de Pesca e Medio Ambiente, e grandes éxitos coma as Consellerías de Política Territorial, Educación, Sanidade ou Presidencia. O esforzo planificador estratéxico desenvolvido, o apoio decidido á formación, as novas formas e diplomacia creadas, o liderado carismático do Presidente Touriño, son mostras do éxito da parte socialista do bipartito. Se ben se pode considerar que o cambio se quedou curto, pode ser neste lado dos coaligados onte máis se viu reflexada a alternancia. Catro anos máis son precisos para avaliar a valía deste partido e a capacidade de artellar unha muda estratéxica de Galicia.

Pola banda da oposición, a valoración pode resumirse en ausencia. Ausencia de alternativa real, ausencia de liderado, ausencia de proxecto e ausencia de ideas. O PP, lastrado por unha fractura interna evidente liga as únicas esperanzas de retornar ó goberno na pertinaz crise económica, da que realmente o goberno galego non é responsable, nin puido en gran medida amortecer. Iso e a deriva españolista, que se atopou por casualidade e que se pode converter no harakiri particular dun partido creado pola asimilación de varias organizacións de centro e dereita galeguista durante a Pax Fraguiana. Os escándalos varios destes días veñen a demostrar que con Núñez Feijóo pouco cambiou internamente na dereita galega, e a nova derrota que se adiviña case segura non fará máis que exaltar a crecente división interna entre a alma galeguista e a vocación españoleira e centralista.

Coma o ano pasado, as ausencias repítense. Dentro do espacio sociolóxico-identitario, o nacionalismo galego de centro é o gran ausente, a pesares do gran "nicho de mercado" que se atopa nesta franxa. Dividida en mil fraccións das que só destacan a Terra Galega de disidentes do PP e o Partido Galeguista descafeinado que pouco ten que ver co seu homónimo dos anos 30, e lastrada pola inxusta lei electoral ten polo de agora exiguas forzas e menores aínda aspiracións reais de obter resultados palpables.

Polo tanto, amigos, aquí chega o meu endorsement. Ante a falta evidente de alternativa válida dentro do espectro político, o elector vese nun xogo de eliminación sinxelo. Se se desprecia a oposición carroñeira e antiga do PP e o neoclientelismo hipócrita do BNG, a única opción posible é a do PSdeG, verdadeiro motor do cambio ante o lastre da parte nacionalista do bipartito. Esperemos agora a uns resultados que han de mostrar se Galicia profundiza na xeira da modernidade ou se somerxe no mal endémico do caciquismo (sexa do vello ou do novo).

Cancións para tempos de crise

2009-02-07T18:27:00.002+01:00

De inocentes e xenocidas

2008-12-31T00:38:00.003+01:00

Palestina desángrase. Mentres en occidente estamos mercando regalos, desfrutando do nadal as bombas sionistas están masacrando unha poboación oprimida pola historia. O meu corazón, nesta noite na que os Merkava están quentando motores para invadir e ocupar un territorio independente, está con todos eles, víctimas inocentes dun Estado terrorista.

A miña reflexión vai sobre todo cara a hipocresía do mundo enteiro. Mundo que se estremeceu fai 63 anos co descubrimento dos campos de exterminio nazis e que agora prefire mirar cara outro lado mentres un Estado delincuente asesina dia tras día a cidadáns, ben con bombas, ben de fame. Tentan convertir Gaza nun ghetto, como aquel de Varsovia onde pereceron tantos e tantos xudeus. Tentan matar de fame a unha marea humana polo feito de poboar un territorio que lles é propio, como os alemáns gasearon compatriotas destes sionistas na IIª Guerra. Tentan avasallar con carros de combate ás lexítimas aspiracións de independencia dos territorios palestinos, imitando ó proceder da blitztrieg dos Panzer xermanos. Son os novos nazis do século XXI.

E igual que os europeos en 1938 deixaron via libre a Hitler para cometer atrocidades, agora os cobardes gobernos mundiais, cunha mestura de desdén, interés e vergoña polo pasado, deixan ó Tsahal tinguir de vermello o ocre deserto en Oriente próximo, co sangue palestino. ¿Qué diferencia existe entre o exterminio kurdo de Sadam Hussein e o exterminio xudeu de Olmert, Barak e compañía? ¿Cantos mortos máis fan falla para que o mundo sinale o seu horror cara o asesinato masivo que perpetra Israel? ¿Por qué uns mortos valen máis que outros? ¿Por qué é lexítimo e tan barato matar a otros humanos?

Este alegato só responde á rabia interna que sinto. Rabia por ser europeo. Rabia por ser cidadán deste mundo inxusto. Rabia porque uns xenocidas levan 63 anos aproveitando o sangue derramado por millóns de xudeus para cometer mil atropelos ós dereitos humanos. Rabia porque ningún goberno de occidente, do que se di "mundo libre", é valente para denunciar este crimen. Rabia porque miles de palestinos están morrendo polo feito de nacer nunha terra equivocada.

Deixo unha letra de Silvio Rodríguez que hoxe reflexa máis que nunca o que sinto por dentro. Boas noites e boa sorte.

Días y flores - Silvio Rodríguez

Si me levanto temprano
fresco y curado
claro y feliz
y te digo: voy al bosque
para aliviarme de tí
sabes que dentro tengo un tesoro
que me llega a la raíz.

Si luego vuelvo cargado
con muchas flores
y mucho color
y te pongo en la risa
en la ternura, en la voz
es que he mojado en flor mi camisa
para teñir tu sudor.

Pero si un día me demoro
no te impacientes
ya volveré mas tarde
será que a la mas profunda alegría
me habrá seguido la rabia ese día
la rabia simple del hombre silvestre
la rabia bomba, la rabia de muerte
la rabia imperio asesino de niños
la rabia se me ha podrido el cariño,
la rabia madre, por Dios, tengo frío
la rabia es mío, eso es mío, solo mío,
la rabia bebo pero no me mojo
la rabia miedo a perder el manojo,
la rabia hijo, zapato de tierra
la rabia dame o te hago la guerra,
la rabia todo tiene su momento
la rabia el grito se lo lleva el viento,
la rabia el oro sobre la conciencia
la rabia coño, paciencia, paciencia
la rabia es... mi vocación.

Si hay días que vuelvo cansado
sucio de tiempo
sin para amor
es que regreso del mundo
no del bosque, no del sol
en estos días, compañera,
ponte alma nueva

para mi más bella flor.

Cando se acenden as luces

2008-12-24T17:07:00.004+01:00

Nesa noite apareceches. Na escuridade, só rota polas luces intermitentes, e ca música bombardeando os oídos, co alcol mesturándose co sangue en proporcións descoñecidas, a excitación fai bombear forte o corazón, mentres me deixo levar polo ambiente, entregándome ó baile rítmico. Onde todo o imaxinario é real.

Xa todo da igual. O mañá non existe, e por uns intres síntome verdadeiramente libre, sen esa carga diaria que me aplasta cun peso incrible. Poderíase dicir que así son feliz, sen pensar en nada máis que o que está ocorrendo agora.

E de repente atópote onda min, movéndote dun lado a outro, coa armonía ás veces perdida pero sempre con ese atractivo. ¿Qué dicir se non me vas a oír? ¿Qué facer? ¿Qué? Preguntas inútiles mentres achegas a túa man e bailamos xuntos a ritmo. O teu sorriso é tan enigmático, tan seductor, tan bonito... os xestos son máis precisos que as palabras cando os sentidos están tan atarefados e á vez tan aturdidos.

Sinto esa liberdade e esa excitación xunto a ti, que quero que esta canción e esta noite non remate nunca, pero de repente acéndense as luces, e a maxia da paso á realidade. Unha realidade dun domingo á mañá.

Principios morais laicos

2008-11-24T08:41:00.002+01:00

Para os que nos achacan ós laicos/ateos/agnósticos que carecemos de valores, ahi van unos cuantos. De seguro que mais de un católico se ve reflexado neles, e non fai falla crer en algo para secundalos. Mais tolerancia!

- Non fagas a outros o que non queiras que che fagan.

- Non pases por alto a maldade nin te acobardes ó administrar xustiza, pero disponte sempre a perdoar o mal feito se existe arrepentimento.

- Proba todas as cousas: revisa as túas ideas fronte ós feitos e prepárate para descartar incluso as crenzas máis arraigadas.

- Respeta o dereito dos demáis a estar en desacordo contigo.

- Fórmate opinións independentes basadas na túa razón e na túa experiencia: non permitas ser manexado.

- Cuestiónao todo.

- Disfruta da túa vida sexual (en tanto non fagas dano a ninguén) e deixa ós demáis que disfruten da súa.

- Non adoutrines ós teus fillos. Ensínalles a pensar por sí mesmos e como estar en desacordo contigo.

De Richard Dawkins, "El espejismo de Dios"

Novo curso, nova vida

2008-09-02T12:42:00.002+02:00

Ola a todos de novo,

Cando vexo que dende o 11 de xullo non escribía, extrañoume. E non por crer que escribira máis, senón polo rápido que se me pasou este verán. A pesares de todo o traballo e esforzo que tiven que dedicar para sacar adiante o meu Proxecto Técnico (si, así en maiúsculas, como mandan os cánones), este verán serviume para coñecer a unha persoa marabillosa, que me axuda día a día, me escoita, me comprende (os que me coñecedes sabedes que isto é ben difícil) e sobre todo, está ahi cando se lle necesita. Gracias Sonia, por ser como eres.

Por iso, foi un dos mellores veráns dos últimos anos, a verdade. Agora hai que rematar o citado PT, expoñelo e repoñerme deste atracón matemático bastante contundente. Sei de todos xeitos que disfrutarei cando me toque presentalo ante o tribunal, pois ainda que persoalmente non considere que mereza a pena tanto esforzo, o orgullo dun traballo ben feito sembre se vive cando se está enriba da tarima. Aproveito para convidar a todo aquel que queira asistir, a aturar arredor dunha hora de matrices, inversas e precondicionadores.

¿E agora? Pois toca PFC. O meu famoso xa "Aparcamento subterráneo en Chantada". En fin, que non teño ganas de poñerme a facelo, pero cómpre un impluso xa definitivo para rematar a carreira. Asi que dentro duns meses espero ter rematada esta apasionante carreira (esto vai sen retranca, que conste).

Así que acabo de darvos unha actualización da moña vida: con moza, moito traballo a curto prazo e as mesmas incertidumes dos últimos meses. Como digo moitas veces, agardo que se vaian despexando a medida que tome decisións. E desexo non trabucarme.

De certezas e sorpresas (da vida)

2008-07-11T01:01:00.003+02:00

Boa noite de verán,

Hoxe deixei un título quizais un pouco enigmático, pero de seguro que o ides entender. Cando un vai pasando por diferentes fases da vida crese que se coñece moi ben. Crese que detecta cada cambio e variación que ocorre na súa personalidade, pero de repente toda esa creencia dase de bruces coa realidade. Ás veces esa realidade é triste, pero outras, en cambio, é satisfactoria.

Sempre pensei que nestes dous anos de inestabilidade e de vida máis ou menos en solitario, se endurecera o meu carácter. Pensei que todo isto me xenerara moita xenreira, mala estampa e me volvera peor persoa. Pensei que non ía a volver a desprenderme dese escudo protector ante a incertidume e a dor. Pois non, non e non.

Debe ser que é máis complicado do que un se cre nun principio cambiarse, ou simplemente que un idiota bonachón sempre o será a pesar dos pesares. Non o sei, pero o caso é que ser así dache moitos momentos de tristura e dores de cabeza, pero tamén momentos inigualables, onde che tremen tódolos ósos do corpo e que merecen a pena ser vividos. Máis ben, eses momentos polos que a vida ten sentido e que nos fan sentirnos realmente vivos, ainda que sexa moi de vez en cando e esporádicamente.

Quédame unha entrada curta, pero unha entrada onde reflexo o que hoxe en día creo. Quero pensar agora que o tempo da experiencia, pero non cambia o importante, que permanece e que se convirte no noso sino. Desexo de verdade recordar isto moito tempo, para que nas noites de escuridade quede sempre acesa a luz da esperanza, a luz que nos fai manternos rectos no camiño.

soando: "El Viaje" de Alejandro Amenábar

Compás de espera

2008-06-05T12:25:00.002+02:00

Triste ironía.

Parece mentira que sexan os primeiros e os últimos créditos da carreira os que sexan máis complicados de obter. E non só complicados, senón que lentos. Agora mesmo, agardando a nota de Metálicas, con pouca información do Proxecto Técnico e co PFC aprazado. ¿Qué facer?

Mujeres

2008-04-22T19:18:00.000+02:00

Hola gente,

Esta mañana salí de casa, a bordo de mi coche, y no sé por qué extraño fenómeno metafísico-mental me puse a pensar en mis mujeres. Será eso de que hoy es Sant Jordi y uno se deja llevar por la tradición aunque sea foránea de regalar a la mujer una rosa y un libro. Pues no tengo rosa ni libro, pero decidí regalarles una dedicatoria de un cantautor de excepción como es mi "paisano" Silvio Rodríguez. Van para todas ellas, las que alguna vez amé, las que amo/amaría, las que amaré y a todas las demás.

A LAS QUE ALGUNA VEZ AMÉ

Óleo de una mujer con sombrero

Una mujer se ha perdido

conocer el delirio y el polvo,

se ha perdido esta bella locura,

su breve cintura debajo de mí.

Se ha perdido mi forma de amar,

se ha perdido mi huella en su mar.

Veo una luz que vacila

y promete dejarnos a oscuras.

Veo un perro ladrando a la luna

con otra figura que recuerda a mí.

Veo más: veo que no me halló.

Veo más: veo que se perdió.

La cobardía es asunto

de los hombres, no de los amantes.

Los amores cobardes no llegan a amores,

ni a historias, se quedan allí.

Ni el recuerdo los puede salvar,

ni el mejor orador conjugar.

Una mujer innombrable

huye como una gaviota

y yo rápido seco mis botas,

blasfemo una nota y apago el reloj.

Qué me tenga cuidado el amor,

que le puedo cantar su canción.

Una mujer con sombrero,

como un cuadro del viejo Chagall,

corrompiéndose al centro del miedo

y yo, que no soy bueno, me puse a llorar.

Pero entonces lloraba por mí,

y ahora lloro por verla morir.

A LAS QUE AMO/AMARÍA

Ojalá

Ojalá que las hojas no te toquen el cuerpo cuando caigan

para que no las puedas convertir en cristal.

Ojalá que la lluvia deje de ser milagro que baja por tu cuerpo.

Ojalá que la luna pueda salir sin tí.

Ojalá que la tierra no te bese los pasos.

Ojalá se te acabé la mirada constante,

la palabra precisa, la sonrisa perfecta.

Ojalá pase algo que te borre de pronto:

una luz cegadora, un disparo de nieve.

Ojalá por lo menos que me lleve la muerte,

para no verte tanto, para no verte siempre

en todos los segundos, en todas las visiones:

ojalá que no pueda tocarte ni en canciones

Ojalá que la aurora no dé gritos que caigan en mi espalda.

Ojalá que tu nombre se le olvide a esa voz.

Ojalá las paredes no retengan tu ruido de camino cansado.

Ojalá que el deseo se vaya tras de tí,

a tu viejo gobierno de difuntos y flores.

A LAS QUE AMARÉ

Al final de este viaje

Al final de este viaje en la vida quedarán

nuestros cuerpos hinchados de ir

a la muerte, al odio, al borde del mar.

Al final de este viaje en la vida quedará

nuestro rastro invitando a vivir.

Por lo menos por eso es que estoy aquí.

Somos prehistoria que tendrá el futuro,

somos los anales remotos del hombre.

Estos años son el pasado del cielo;

estos años son cierta agilidad

con que el sol te dibuja en el porvenir,

son la verdad o el fin,

son Dios,

quedamos los que puedan sonreír

en medio de la muerte, en plena luz.

Al final de este viaje en la vida quedará

una cura de tiempo y amor,

una gasa que envuelva un viejo dolor.

Al final de este viaje en la vida quedarán

nuestros cuerpos tendidos al sol

como sábanas blancas después del amor.

Al final del viaje está el horizonte,

al final del viaje partiremos de nuevo,

al final del viaje comienza un camino,

otro buen camino que seguir descalzos

contando la arena.

Al final del viaje estamos tú y yo intactos,

quedamos los que puedan sonreír

en medio de la muerte, en plena luz.

A TODAS LAS DEMÁS

Días y flores

Si me levanto temprano

fresco y curado

claro y feliz y te digo:

voy al bosque para aliviarme de tí

sabes que dentro tengo un tesoro

que me llega a la raíz.

Si luego vuelvo cargado

con muchas flores

y mucho color

y te pongo en la risa

en la ternura, en la voz

es que he mojado en flor mi camisa

para teñir tu sudor.

Pero si un día me demoro

no te impacientes ya volveré mas tarde

será que a la mas profunda alegría

me habrá seguido la rabia ese día

la rabia simple del hombre silvestre

la rabia bomba, la rabia de muerte

la rabia imperio asesino de niños

la rabia se me ha podrido el cariño,

la rabia madre, por Dios, tengo frío

la rabia es mío, eso es mío, solo mío,

la rabia bebo pero no me mojo

la rabia miedo a perder el manojo,

la rabia hijo, zapato de tierra

la rabia dame o te hago la guerra,

la rabia todo tiene su momento

la rabia el grito se lo lleva el viento,

la rabia el oro sobre la conciencia

la rabia coño, paciencia, paciencia

la rabia es... mi vocación.

Si hay días que vuelvo cansado

sucio de tiempo

sin para amor

es que regreso del mundo

no del bosque, no del sol

en estos días, compañera,

ponte alma nueva

para mi más bella flor.

De futuros e incertidumes

2008-04-17T00:39:00.002+02:00

Boa noite,

Cando un ve cada vez máis preto o fin dos seus estudios, éntralle unha certa vertixe e sobre todo, certa inquietude. Mentres se está na carreira, sabemos que ata chegar ó final temos que estar aquí, coñecemos o que pasará o ano seguinte. Iso agora non pasa. Non é que quite o sono, pero está ahí.

Este ano estou pasando por distintas fases. Dende a apatía e a falta de gañas de acabar ó principio de curso, ás presas por rematar agora. Sei que as circunstancias da vida fan que cambien as prioridades, pero non estou acostumado a vivir na inquietude e a falta de estabilidade que teño agora. ¡Vida de estudiante!

¿Que vou facer? É a gran pregunta que moita xente me fai e á cal non teño resposta. Estou a facer un Curso de Formación en Administración Local, polo que a porta da enxeñería municipal está aberta. Por outro lado, estou a facer un proxecto de investigación, polo que tamén esa opción é factible. Ademáis, teño a posibilidade real do mundo da contrata, e outras mozas profesionais que a un lle van saíndo... E de ahí as presas. As mozas profesionais que me atopan, se non se lles dá promesa de matrimonio, pode ser que casen con outro/a, ergo, hai que rematar.

E sen embargo creo que aínda me quedan cousas por vivir aquí. Non quero partir, pois me parece que me vou incompleto. A Coruña xa a entendo hoxe como a miña casa, e sería o meu desexo poder quedarme preto de aquí. Será que despois de seis anos vivindo na capital, un padece certo grao de Síndrome de Estocolmo, e acaba namorado da cidade que te rapta nun principio. Recordo o primeiro ano e as dificultades que tiven que superar para adaptarme dende a aldea á cidade, e o sentimento de emigrante que me carguei ás costas. Hoxe véxome nunha situación similar, pero os sentimentos non o son.

En fin, sinto aburrir ó respetable, pero debo deixarme levar ás veces polo de dentro, do que che sae da alma. Vexamos se dentro duns meses as incertidumes se convirten en certezas do mesmo xeito que os futuros en presentes.

A entrada máis difícil (e II)

2008-04-05T17:21:00.004+02:00

Ola a todos,

Por desgracia, de novo e sen esperalo, volvo ter que escribir unha entrada difícil. Dous meses despois de levarse ó meu avó Antonio, de novo a fatalidade pasa pola porta da miña familia, en forma de morte. Desta volta, foise o meu avó Guillermo.

Qué dicir! Pois non o sei moi ben. O cariño que lle tiña (e lle teño, ainda que non esté o meu lado), é infinito, como infinita era a ilusión que demostraba ó ver ós seus fillos e ós seus netos. Teño que sentirme orgulloso, pois era especial para él ver a un neto case Enxeñeiro de Camiños, logo de tantos anos traballando ó pé da obra, entre encofrados e formigón, construíndo as obras máis grandes coa forza dos seus brazos. Foi él un dos motivos para facer esta carreira e ben seguro que estará no meu corazón en todo o que faga profesionalmente.

A cada paso que dou, véxoo a él, o seu facer. Un paseo pola casa da Santa Mariña é suficiente para comprobar o inesperado da súa morte e a vitalidade que demostraba ata o último momento. Ves unha caixa de leña, preparada para subir á casa; ves un saco de penso, listo para os coellos; tantas e tantas cousas, ó seu modo, como a él lle gustaba.

A xenética é unha maxia fóra da miña comprensión, pero entre iso e o contacto ó longo de moitos anos, sei (e contento que estou) que me parezo a él, non tanto no físico senón no carácter. Un carácter ás veces duro, pero moi cariñoso, cun amor enorme á familia, cuxo benestar e fortaleza é a base da nosa propia vida.

Cando algo nos sacude de semellante maneira, dun xeito tan seguido e inesperado, apréciase moitísimo a presencia dos teus. A unidade da familia, tanto na desgracia como na celebración é para min motivo de orgullo, do que creo que somos todos partícipes. Desexo para min todo o amor, respeto e consideración que desfrutaron e desfrutan os meus avós, e ter no futuro unha familia como esta. Por iso o meu corazón está permenentemente con vós ainda que teña que estar lonxe da casa, do mesmo xeito que tanto Antonio coma Guillermo viven nos nosos, de onde xamáis se irán.

En dúas palabras

2008-03-07T22:30:00.002+01:00

ETA NON

De dúbidas electorais

2008-02-28T00:57:00.002+01:00

Boa noite,

Antes de nada, prégolles desculpas ós meus lectores, pois levaba un parón de escribir bastante prolongado. Varias circunstancias fixeron que a miña mente non estivera precisamente na reflexión pausada que a escrita esixe.

Logo disto, ó que iba. De novo voltamos a ter unha cita coas urnas, neste caso para elexir os nosos representantes en Madrid. Os máis fieis dos meus pacientes lectores recordarán certa entrada que incluín con motivo das eleccións municipais, nas que abogaba polo voto en branco a as miñas dúbidas respecto as opcións a elixir. Pois desta volta, as inquietudes son as mesmas e as opcións igual de escuras. Paso a repasar:

Por un lado temos un partido que opta a reelección. Se ben tivo grandes acertos, sobre todo de índole social e o diálogo para rematar coa lacra terrorista, é certo que con Galicia non se portou nada ben. Aínda teño eu que ver cando por fin teremos as infraestructuras que o noso país necesita, cando os nosos estaleiros poderán producir barcos, cando se tomarán medidas para darlle un pulo ó noso sistema productivo... en fin, que non se está a notar a cohabitación de goberno socialista en Madrid e en Santiago e están a facernos perder de novo, coma tantas veces ó longo da historia, o tren do progreso.

Por outra banda temos a un partido sentado na crispación, no terror, no medo, na violencia e na descalificación. Un partido que non propón, senón que insulta. Que non rebate, senón que agrede. Un partido botado ó monte dende que fai catro anos, os cidadáns o levaron á oposición. Realmente, para alguén sociolóxicamente de dereita, pero tolerante e dialogante, votarlle a este partido é imposible. Esperemos que logo catro anos máis na oposición podan mudar de dirixentes e se fagan unha alternativa real e creíble de poder.

Por último, poño ós últimos. Este non é un partido, é un bloque, unha banda. Unha banda formada en gran parte polos refugallos que quedaron da Guerra Fría, axentes estalinistas que interpretan o poder como unha fábrica clientelista, que lle venden os seus votos ó mellor postor, manipuladores, vendedores de fume e chantaxistas en potencia. Esta xente é un perigo e espero de corazón que se queden sen representación en Madrid.

Así que vendo o panorama pois aínda estou dubidando. Non sei se volver a optar polo voto útil como instrumento para evitar a ascensión deste PP ó poder ou deixarme levar polas conviccións propias e votar en branco.

Eu mentres, agardo que dunha vez por todas se conciba unha alternativa real de galeguismo centrista, unha alternativa limpa, honrada e democrática que dende Galicia busque levar os problemas reais dos galegos alí onde sexa necesario. Un partido da Galicia real: nin boinas nin birretes, nin felipistas nin guerristas, nin upegallos nin beiristas: un partido de GALEGOS.

Os dez mandamentos laicos

2008-02-05T12:18:00.000+01:00

Sinto plaxiar a Gaspar Llamazares, pero estou tan tan de acordo con él (ainda que só sexa nisto) que non puiden resistir a tentación:

DECÁLOGO PARA UN VERDADEIRO ESTADO ACONFESIONAL

1.- Denuncia e revisión dos acordos coa Santa Sede (eu diría que fin do Concordato...)

2.- Saída da relixión das escolas. As aulas deben ser para a educación e as igrexas e mezquitas para as crenzas.

3.- Revisión da política de concertos educativos. Fin da selección clasista do alumnado.

4.- Autofinanciación da Igrexa. Revisión (por qué non ELIMINACIÓN) dos privilexios económico-fiscais.

5.- Nova Lei de Crenzas e derogación da Lei de Liberdade Relixiosa.

6.- Novo Regulamento laico do ceremonial de toma de posesión na Administración e institucións públicas.

7.- Nova Lei do dereito á Interrupción Voluntaria do Embarazo (Lei de prazos).

8.- Nova Lei de coidados paliativos e "morte digna".

9.- Desenrolo efectivo da Lei de Memoia Histórica. Retirada de toda simboloxía franquista das igrexas (Val dos Caídos).

10.- Regulamentación e apertura dun Rexistro da Apostasía.

Penso que en determiandos puntos se quedou curto. Hai que camiñar cara a completa desvinculación de Igrexa da vida civil. As crenzas deben pasar a ser un asunto puramente persoal, sen interferir na vida dos que non as compartimos. Deben regulamentarse as cerimonias de carácter civil, sustitutorias dos tradicionais Sacramentos da Igrexa Católica, dende o bautizo civil (como un acto de benvida da comunidade ó novo cidadán), ata o funeral civil. Debe procederse sen falla á anulación das vantaxes fiscais das que goza a igrexa, e gravar os cuantiosos beneficios que obtén, do mesmo xeito que o resto de asociacións. Abogo por unha negociación para incluír a propiedade das igrexas e mezquitas de interese cultural nun consorcio controlado polo Estado (devolverlle ó pobo o que é do pobo). En resumo, divorciar a Igrexa da vida oficial e compensar 2000 anos de inxustizas.

AMÉN

A entrada máis difícil

2008-01-29T18:07:00.000+01:00

Boa tarde, amigos.

Hai momentos en que a vida te pon nun reto. Momentos nos que se nos golpea e que a dor te inunda. Momentos nos que aprecias como nunca o valor da familia. Cando a morte volve a aparecer preto de un, co seu desgarrador quefacer. Cando se leva a unha persoa cercana e querida. Cando se leva ó meu avó.

Non pretendo facer unha elixía. Somentes quero adicarlle unhas palabras, pois creo que llas debo. Non polo feito de ser o meu avó, senón por ser a boa persoa que era e o orgullo que sinto moi dentro pola súa enteireza, a súa lucidez e algo que o honra sobremaneira, a súa integridade.

Dende o mércores pasado, decenas e decenas de persoas que se teñen achegado a min e a miña familia me repetían as mesmas palabras: sobór de todo era bo, sen distincións, sen exclusións, sen diferencias. Persoas que se emocionaban comigo por detalles compartidos con él que serán imborrables.

Por suposto dende o meu punto de vista de neto, os recordos son moitos máis, e a emoción que se sinte é maior. Son consciente de que él era o meu maior "fan" e que ben seguro que asistiría se poidera á presentación do meu Proxecto Fin de Carreira, en primeira fila. Cantas veces se ten emocionado comigo en cada paso acadado na miña carreira. Cantas veces me leva abrazado cando chegaba os venres á casa, feliz de verme de novo. Cantas veces leva presumido de min, de ter un neto "case enxeñeiro". Pero hei de dicir que aínda que non poda estar comigo nese momento, o proxecto perténcelle, pois sen o seu alento sería imposible.

Dende logo teño máis recordos, de 23 anos de momentos inesquecibles. Moitas anécdotas, lecturas compartidas de xornal, longos paseos, visitas á parada do taxi, demasiadas como para non sentir que levo un pedazo del dentro de min. Dende as partidas de xadrez que xogabamos ata as conversas na cama do hospital, sempre con algo interesante que contar.

Por todo isto, todo o resumiría nunha frase, un propósito persoal, dende o cariño e o orgullo,

Ogallá algún día poda ser coma tí, Belesar.

De poder e metafísica

2008-01-17T11:24:00.000+01:00

Bo día,

Falando de metafísica poderemos aproximarnos por un terreo un pouco embarrado e moi incerto. Pero o tema non é falar de causas de santos senón dos seus representantes mortais aquí a abaixo.

Poderíase facer un relato máis ou menos escabroso da historia da Igrexa Católica (e apostólica e romana...), dende a queima de científicos por parte da Inquisición á negación do xenocidio nazi (jejeje, cun ex-nazi de papa!!!), pero creo que non é o camiño. O camiño é explicar as razóns do control social que a Igrexa exerce de forma impune nun país "oficialmente" aconfesional.

A Igrexa foi durante séculos unha institución con dúas caras. Mentres a súa doutrina predicaba o amor, respecto polos demáis e a pobreza, a xerarquía vivía na opulencia e servía de instrumento do poder para controlar ás masas a cambio de prebendas. Esta dobre moral aínda se ve nos nosos días, con contradiccións impropias desta sacrosanta institución. E tamén siguen a percibir as prebendas.

Os curas predican contra o uso do preservativo, as relacións prematrimonais, os matrimonios homosexuais e o sexo en xeral, cando moitas veces resultan ser os principais clientes de locais certamente inmorais. Predican pobreza, cando son uns verdadeiros terratenentes, especuladores de solares urbanos, gastando os cartos nunha emisora de radio neocon que clama á violencia e á desorde civil. Reciben miles de millóns de euros do erario público e gozan de vantaxes fiscais para poder gastalos en fletar autobuses e manifestarse en Madrid. Controlan a moral dos católicos, obligándolles a contar segredos a un mortal baixo pena de queimarse no inferno toda a eternidade.

Creo que a estas alturas da Historia, pasados vinte séculos do nacemento dunha persoa "especial" (na mesma Palestina que hoxe se desangra baixo balas sionistas), podemos desprendernos da pesada carga que supón a Igrexa. Non precisamos que se nos tutele, que se nos ensine o camiño a seguir, que nos amenacen con falsidades para que o poder esté tranquilo. Podemos e queremos exercer a nosa liberdade, coa única premisa de non interferir na liberdade allea. Como dicía un gran estadista morto logo da "Cruzada de Liberación", Manuel Azaña: "España ha dejado de ser católica"

Odio

2008-01-16T00:36:00.000+01:00

Odio ó egoísta
Odio ó que se cre máis que os demáis
Odio a falsidade
Odio que me mintan
Odio que me enganen
Odio que me traicionen
Odio que me oculten a verdade
Odio a aquel que a súa meta vital é ver á xente por riba do ombreiro
Odio a aquel que vive como alguén que non é
Odio a aquel que sobrevive á costa da suór allea
Odio profundamente ós que desprecian ós que non teñen a mesma fortuna que eles
Odio ó que se apropia do alleo (e non só roubar)
Odio que se crean que son demasiado xove para comprender a realidade
Odio ó que abusa
Odio a quen se deixa abusar
Odio a quen cre que a ignorancia é virtude
Odio a quen non quere saber
Odio ó que desfruta negándoche axuda
Odio ó que reina dende un cargo
Odio a quen reina, así en xeral
Odio ó que se toma a confianza como un ben propio
Odio ó que manipula a confianza
Odio a quen vende a confianza
Odio a quen se vende
Odio a quen vende a un amigo

Outro día falarei do que amo, pero de seguro que é menos interesante.

De usurpadores e mentireiros

2008-01-05T23:34:00.000+01:00

Boa noite a todos,

Ás veces a un, no seu foro interno, sofre o dilema de elexir entre corazón ou cabeza. Nos momentos nos que queres facer unha cousa e sen embargo cres que non deberías ou é inadecuado. Pois agora estou nun deses momentos. A entrada de hoxe ven do lado do corazón e non do da cabeza, pois estropear unha noite así mentando a certos personaxes non é de recibo para os meus queridísimos lectores, pero os que me coñecedes xa sabedes moi ben que é o que manda en min.

Trátase de comentar unha nova da telegaita de esta noite. Din que Anxo Quintana se autoproclamou hoxe en Rianxo fillo político do meu tocaio Castelao. Seica o BNG é digno sucesor da laboura do Partido Galeguista, e como me sinto ofendido por semellante trapallada non podo menos que rebatir esa estupidez.

De tódolos libros que levo lido, ben seguro que no que me sinto máis identificado é no Sempre en Galiza. É un libro escrito en clave persoal por Daniel Castelao, e lonxe de contar vivencias persoais, apóiase nelas para deixar no aire as súas reflexións, todas elas cun denominador común: Galicia. Neste libro podémonos somerxer no pensamento político de Castelao e as súas propostas para o progreso de Galicia. Eu lin ese libro tres veces, e en cada unha delas obtiven reflexións propias moi enriquecedoras. Pois ben en NINGUHA delas vexo nada parecido ó que o Sr. Quintana fai dende a Xunta. NADA.

Castelao clama contra o caciquismo e o clientelismo político que se vivía na Galicia dos anos 30, aposta claramente polo progreso económico, polo desenrolo do rural, polas infraestructuras, o apoio gubernamental ós productores, á transformación dos productos primarios como clave do desenrolo de Galicia, pero isto dende o orgullo de ser quen somos e poñendo en valor a nosa riqueza. En poucas palabras, que Galicia é unha terra empobrecida e non pobre.

Pois pensará o Sr. Quintana que invitar ás paparotas ós vellos, bailar na orquestra coas vellas, organizar actos de desobediencia civil con motivo do partido da Selección Galega, regalar entradas ós amigos de Jarrai (perdón, Galiza Nova), privilexiar ós concellos gobernados polos partidos do goberno, crear altos cargos para os amigos, prostituírse en Madrid, venderse en Bilbao e Barcelona e regalarse alí onde haxa un voto é progreso, pero eu creo que non. E o máis rastrero, penoso, carroñeiro e falso é erguerse en herdeiro dun proxecto que non lle pertence.

O único que lles queda a políticos ineptos e sen ideas é apropiarse dunha bandeira, envolverse nela e obviar a realidade. Pois seguindo por ese camiño quen perde non é o BNG, senón tódolos galegos que non comulgamos co seu modo de pensar (pensar nese voto que emitín no seu día dame náuseas).

Ten coidadiño, amigo, que as comparacións son odiosas, e Daniel dáche a ti e a todos os da túa calaña 100.000 voltas. E remato cunha frase do propio Sempre en Galiza, recomendándoche que todo o que digas, penses ou fagas o escribas en papel de lixa, para que logo non te podas limpar o cú con el.

Mad world

2008-01-04T23:49:00.000+01:00

Ola a todos,

Dado que aínda non escribira nada no ano recén estreado vinme na obriga de encher o espacio con algo. Creo que esto de poñer letras de cancións non é moi axeitado, pois síntome unha especie de plaxiador do traballo de outros, pero ás veces son as palabras de outros as que mellor describen as situacións propias. Así vou a deixar aquí a letra de Mad world, pois a versión de Gary Jules que escoitei asiduamente nestas vacacións é das que entra dentro e fai tremer ós ósos.

P.D. A explicación do "meu" Mad World chámase Bayerische Motoren Werke e espero que a poidades ver a mediados do mes que ven...

--------------------------

Mad World (Tears for Fears)

All around me are familiar faces
Worn out places
Worn out faces
Bright and early for the daily races
Going no where
Going no where
Their tears are filling up their glasses
No expression
No expression
Hide my head I wanna drown my sorrow
No tomorrow
No tomorrow
And I find I kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles its a very very
Mad world
Mad world
Children waiting for the day they feel good
Happy birthday
Happy birthday
And I feel the way that every child should
Sit and listen
Sit and listen
Went to school and I was very nervous
No one knew me
No one new me
Hello teacher tell me what’s my lesson
Look right through me
Look right through me
And I find I kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles its a very very
Mad world
Mad world
Enlarging your world
Mad world

--------------------------

Mundo Loco (Tears for Fears)

Todo a mí alrededor son caras conocidas
sitios gastados, caras gastadas.
Listas y despiertas para sus carreras diarias
hacia ningún sitio, hacia ningún sitio.
Sus lágrimas empañan las gafas
inexpresivas, inexpresivas.
Oculto mi cabeza, quiero ahogarme en mi pena
no hay mañana, no hay mañana.

En cierto modo resulta divertido, en cierto modo triste.
Los sueños en los que agonizo son los mejores que he tenido.
Resulta duro de decir, duro de aceptar
cuando la gente camina en círculos.
Es un mundo desquiciado.

Niños esperando el día en que se sentirán bien
Feliz cumpleaños, feliz cumpleaños
Programados para sentir en el modo en que deberían
Siéntate y escucha, siéntate y escucha.
En el colegio estaba muy nervioso
Nadie me conocía, nadie me conocía.
Maestro dime cual es mi lección
mira a través de mi, mira a través de mi.

A Carta que nunca escribin

2007-12-30T23:59:00.000+01:00

Querida Descoñecida:

Dado que te teño bastante esquecida e dende logo non te mereces tal deprecio, pídoche aceptes as miñas desculpas por non escribirche antes. Tes razón en que a miña vida é complicada e que me centro demasiado no meu, e que iso non che gusta, pero prométoche de de agora en diante procurarei terte máis en consideración.

A verdade non teño moito que contarche dende a última vez que nos vimos, aquel día que nunca ocorreu. Dende logo foi unha das mellores noites da miña vida, e recoñézoche o acerto no ben que o organizaches todo. A sorpresa que me levei cando me viñeches a buscar á miña casa téñoa gardada dentro, con toda a gratitude. Non sabía que te atopabas en Cidade, pois pensei que seguías de viaxe, pero tiña unhas ganas de verte... No restaurante Inexistente atendéronnos dun modo exquistito e o sabor dos pratos tampouco desmereceu, ainda que a estrela da noite eras tí, pois os teus ollos brillábanme máis que a cubertería de prata. En fin, que xa me coñeces, e cando che escribo déixome levar pola poesía, non podo evitalo.

Foi unha sorte que ó día seguinte non tivera que traballar, e poideras quedarte toda a noite comigo. Ben sabes que me gusta moito que raches coa túa presencia a monotonía do meu fogar e a soidade que ás veces me invade cando volvo logo dun día interminable. A túa presenza ó meu carón sempre me deu forzas para aguantar o choio, a pesar do imbécil do xefe que me ten farto, pero diso non quero falar. Non quero estropear unha carta mentando a quen non existe...

O caso é que eres incrible. No cansanzo da mañá seguinte e abrazado a tí, o meu sorriso ten título de propiedade, e é teu. Parece coma se tiveras conexión directa comigo e me entenderas dun modo perfecto. Agardo con impaciencia que volvas de onde te atopes e poidamos de novo vernos a diario. Sen tí, para qué negalo abúrrome máis e síntome incompleto, que cousas... Dende aquel día ficticio que nos coñecemos somos inseparables.

Agardo que me contestes, ou me volvas a sorprender. Espero que che chegue a carta sen problemas, pois a túa dirección imaxinaria deume algún que outro problema en correos en outras ocasións, pero creo que eran eles, que non querían traballar.

Recibe un bicazo e unha forte aperta, dun que te extraña e desexa que aparezas de novo ainda que non sexas tí.

Fdo. Daniel

La maldición de la hoja en blanco

2007-12-26T01:01:00.001+01:00

Buenas noches,

A veces a uno la inspiración lo devora con saña, y la pluma (mejor dicho el teclado) se desliza sola sobre el papel, sin necesidad de empujarla con fuerza. Otras veces, en cambio, parece que el cerebro trabaja con pocas ganas, y los temas no le surgen a uno todo lo que deberían.

Así que de un cuento de navidad paso a relatar los dilemas que éste que escribe vive a diario cuando pretende escribir. Es lo que yo denomino la maldición de la hoja en blanco. Me pasa de forma contínua en mi vida, no solo en este confesionario. Lo más difícil de un examen es comenzar a escribir las respuestas, aunque sepas que son correctas. En un trabajo académico cualquiera, aunque los datos estén sobre la mesa y las ideas en claro, el proceso de plasmarlas
es lo más difícil (imaginadme a mi con un Proyecto Técnico y un Proyecto Fin de Carrera que habrá de entregar a medio plazo).

Hay gente que me dice (no sé si siendo del todo sinceros) que les gusta lo que escribo. Otros que me muestro demasiado visceral a veces. Para algunos directamente soy un peligroso fassssssssista (jejejejeje, te olvidaste de alguien ayer, Juancas). Puede ser que todos de alguna forma tengan su parte de razón, pero que sepan que eso que escribo es lo que mi pluma me dicta. Y la pluma es para mi siempre la voz de mi conciencia. Y estas líneas son para mi el aliviadero de mi conciencia, donde desahogo mis pensamientos y doy rienda suelta a mis reflexiones.

Nada está improvisado. Nada está descuidado. Todo, cada coma, cada palabra, cada metáfora, están ahí porque sí, porque yo quiero. Esa es mi labor, la de un fanático del texto escrito que no se puede callar.

De amores e dignidade

2007-12-23T22:21:00.000+01:00

Boa noite,

Hoxe falarei dun tema un pouco extraño para min. Destas cousas de amores non me gusta comentar, non sei se por secretismo ou por escaldamento. O caso é que o amor sempre é un estado de alteración, de desequilibrio, e ainda que algúns desfrutemos de vez en cando del como se dunha droga se tratase, hai que ter en conta que como tódalas drogas pódese rematar enganchado.

Hai algúns que pensamos que o amor crea un tupido (estúpido, tal vez) velo diante dos ollos que nos fai ver ó ser amado como algo ideal, algo falso certamente e moi perigoso. Este velo vai perdendo co tempo a súa opacidade, pero hai xente empeñada en coller unha brocha e intentar oscurecelo de novo, de intentar vivir unha ilusión irreal que pode rematar en autodestructiva.

Un que lles fala viviu iso. Viviu unha fantasía durante un tempo, unha fada que case remata en traxedia de non ser pola sorte que teño de contar preto cunha familia esperta. Viviu unha perda total de dignidade coa confianza de recuperar un pasado xa perdido. Viviu unha serie de públicas humillacións co único fin de compensar unhas nonseiqué débedas de amor. Viviu unha mentira como se fose real e a piques estivo de pagala moi caro. ¿Merece iso a pena? NON.

Iso non quita de desfrutar do ser amado. De recoñecerse íntegro e pleno nos brazos doutra persoa. De vivir un latexar incontible cando o outro está preto. De rirse da vida porque se sinte afortunado. Deses nervios tontos que corroen a un cando ela se retrasa. Das lágrimas, dos bicos, das cartas, do contacto, do calor, da vida en sí.

Pero iso pode facerse sen estar cego e xordo e podemos darnos conta de cando sen nós querelo, estamos a ser utilizados. Un lema: unha persoa sen dignidade non é unha persoa, é un escravo. Se con isto podo evitarlle a alguén o que eu xa vivin, xa merece a pena. Que así sexa.

La vida según Dani

2007-12-13T23:36:00.000+01:00

Este texto circula por internet como "La vida según Quino", aunque tal texto no le pertenece. Por lo tanto, a falta de padre, me apropio del texto, pues comulgo con él y lo bautizo con mi nombre. Va para todos aquellos que viven la vida como si fuera el último día.

LA VIDA SEGÚN DANI

Pienso que la forma en la que la vida fluye está mal. Debería ser al revés: uno debería morir primero, para salir de eso de una vez.

Luego, vivir en un asilo de ancianos hasta que te saquen cuando ya no eres tan viejo para estar ahí.

Entonces empiezas a trabajar, trabajar por cuarenta años hasta que eres lo suficientemente joven para disfrutar de tu jubilación.

Luego fiestas, parrandas, drogas, alcohol, diversión, amantes, novios, novias, todo, hasta que estás listo para entrar a la secundaria.

Después pasas a la primaria y eres un niño(a) que se la pasa jugando sin responsabilidades de ningún tipo.

Luego pasas a ser un bebé y vas de nuevo al vientre materno y ahí pasas los mejores y últimos nueve meses de tu vida flotando en un líquido tibio, hasta que tu vida se apaga en un tremendo orgasmo.

¡Esto sí que es vida!

De motivacións e prioridades

2007-12-11T22:31:00.000+01:00

Boa noite,

Ó longo do último ano moitos de vós me fixestes a mesma pregunta, recurrente pero sinxela: ¿POR QUÉ COLABORAS EN ESF?

A resposta non é sinxela. De feito pode ser múltiple. Nun principio penso que me poderon as ganas de facer algo útil co meu tempo libre e de coñecer a xente nova. Nun ano sen moitos agobios e comezando unha nova vida precisaba algo máis que a rutina de sempre. Precisaba algo que me enchese e me fixera sentir realizado.

Dende o comezo entrei nun grupo un pouco especial: o de administración e tesourería. Non parece o lugar que máis motive a un voluntario, pero nel atopei un cometido ameno, que me gusta e que me fai sentir útil. O problema de todo isto é que te acabas facendo imprescindible, e iso non é bon para a asociación no seu conxunto. A economía en xeral e a contabilidade en particular gústanme.

O único que en certo modo me pesa é a falta de coincidencia entre os ideais de ESF e os meus. Creo que a miña forma de ver o mundo pode chocar con eses principios que axudo a cumplir. Todo esto que se mostra nestas liñas que escribo de cando en vez e que constitúen a miña ideoloxía, en constante evolución pero permanente na súa esencia. Cando xente coma min pode traballar dese xeito penso que algo falla.

Agora, pasado xa un tempo e vendo no horizonte a fin da miña vida de estudiante, pode ser que teña que dar o relevo a outros. É o momento de formar a quen me suceda e de poñer as cousas en limpo para non provocar máis traballo do que un mesmo asume. Vendo que xa hai xente ó teu cargo (no que a responsabilidades se refire) as satisfaccións cambian. Hoxe mesmo frases como: "eres coma meu pai traballando na súa empresa" ou "eres quén de levar a contabilidade dunha PYME" danme a entender que teño unha débeda con ESF. ESF formoume. ESF entreteume. ESF axudoume.

Espero que todo isto sirva para respostar á "sinxela" pregunta. De por qué me paso horas e horas facendo o que me guste e o que me enche. Do que me fai feliz.

De políticos e meretrices

2007-12-08T00:47:00.000+01:00

Boa noite,

A teoría social da política éche ben puñetera. Parece ser que cada catro anos lévannos a elexir uns representantes nun foro (Congreso, Senado, Parlamento, Concello ou o que sexa) e que independentemente de siglas e disciplinas defenden os intereses dos seus representados. Certamente, na miña humilde condición de representante dos meus compañeiros na Xunta de Escola da ETSECCP e no Consello de Departamento do DMMR tentei sempre axustarme a iso, sabendo que en minoría se non dialogas e transixes un pouco tes as de perder, pero nunca se me ocorrería o que se lle ocorreu ós representantes do BNG en Madrid.

Dende o seu punto de vista, venderon os seus votos (pactando así pacece que foi a súa alma) para conseguir para Galicia o que tempo atrás era imposible. Dende o meu, prostituíronse. E bastante barato certamente, porque invertir a posibilidade de reprobar á Ministra de Fomento máis nefasta da historia para a nosa terra a cambio de 51 m€ e unha merdiña de transferencia equivale no mundo do lenocinio á Casa de Campo.

Creo eu que os nosos en Madrid, por desgracia, divídense en dous grupos. Uns din o que quere o seu líder nacional sen pensar siquera que votan contra os seus intereses como galegos. Outros eríxense en defensores da patria e ensinan como trofeo unhas migallas obtidas a cambio da nosa honra. ¿Dádesvos conta que Galicia votou a favor de malena? Corolario: mexan por nós e sabéndoo sobórnannos para que digamos que chove.

Ainda que parezan seres despreciables para a camarilla da corte, teño certa envidia dos nosos colegas vascos e cataláns. Eles sí votaron en consecuencia. Uns en contra polo desastre que lles formaron (as presas por inaugurar obras xa se sabe) e outros a favor polo acelerón que viron as obras do seu AVE. Nós sen embargo decidimos aplaudirlle a unha ministra que se riu de nós, parou o AVE en canto entrou no ministerio, aínda non rematou de redactar os proxectos para o que falta e reduciu as características do noso tren por simple ratería.

Se o irmán Daniel do que algúns tanto falan estivera alí e non estes vendidos o noso orgullo como galegos estaría limpo. Coidadiño, que destas putas só se pode esperar máis putadas.

Orgullo masculino (o novo machismo)

2007-12-01T00:11:00.000+01:00

Boa noite,

A idea para o artigo de hoxe veume de casualidade. Normalmente os temas que teño que tocar aquí están xa moi larvados no meu maxín (e éste non é unha excepción), pero recoñezo que apareceu un pouco de forma inesperada.

Cando ía pola rúa camiño da piscina, levaba o meu iPod, soando Rammstein para máis concreción. A verdade que a este grupo alemán non lle faltan críticas de xente ignorante e aburrida que os acusa de neonazis e cousas polo estilo. ¿E por qué? Pois porque cantan en alemán, cun acento esaxeradamente alemán e unhas cancións do chamado "rock industrial" a verdade bastante chamativo para mentes baleiras. O caso é que Alemaña aínda a estas alturas non se dá quitado de enriba o sentimento de culpa pola IIª Guerra Mundial e o holocausto xudeu, e todo o que soa a alemán está mal visto. Pero Rammstein resístese a que por uns poucos dirixentes se estigmatice a todo un pobo por uns feitos afortunadamente pasados.

Pois o mesmo pasa hoxe con nós, os homes. ¿Teño acaso que pedir perdón por ser home se un desgraciado que non merece vivir maltrata á súa muller? ¿Teño que avergoñarme acaso porque un ser que non merece ser chamado persoa mate á súa compañeira? Pois por suposto que non.

A día de hoxe parece que ser home é malo, POIS NON. ¿Por qué hai xente que se sinte orgullosa de dicirse "feminista" (como algo positivo) e ser "machista" é ser malo? Señores, a "violencia machista" non existe, existe a violencia doméstica, ou mellor dito, existen uns seres repugnantes, con complexo de inferioridade, que non respectan a liberdade da súa parella e recurren á violencia. Iso non é ser machista, é ser un delincuente.

Pero, ó igual que Israel vive das rendas do holocausto, certas persoas neste país viven das rendas da violencia doméstica. Falo de maltratos falsos, de denuncias por feitos inexistentes para conseguir vantaxes nos divorcios. Falo de falsos acosos para conseguir ascensos nas empresas. Falo de leis coma a de violencia de xénero (totalmente INCONSTITUCIONAL) que rompe o principio de igualdade ó castigar con diferente pena o mesmo delito en función do xénero. Falo de leis coma a de igualdade (totalmente INCONSTITUCIONAL) que rompe o principio de igualdade ó provocar listas electorais artificiais por basearse no xénero e non nos méritos do aspirante. Eu non creo en discriminacións positivas, por que unha discriminación positiva implica directamente unha negativa, e eu non estou disposto a que unha muller me quite por exemplo un posto de traballo só polo feito de selo. Que demostre que é mellor ca min coa súa valía e os seus méritos e non co seu sexo, porque de non ser así é unha INXUSTIZA DE LEI.

En cousas coma esta sinto verdadeira vergoña, si. Vergoña allea polo que maltrata, pero máis vergoña allea se cabe polas aves de carroña que sacan réditos propios sobre os cadáveres alleos. Para eles este artigo, pero tamén para os que estamos chamados a parar este atropelo, os bos MACHISTAS.

Cidadán Borbón

2007-11-24T20:11:00.000+01:00

Ola a todos,

Ainda que ven con retraso non quixera deixar de comentar o famoso incidente. Máis que incidente diría conflicto buscado e larvado que estalou dunha vez por todas nun Cumio en Santiago de Chile.

Nos últimos 15 días vertéronse multitude de artigos máis ou menos periodísticos sobre o tema, pero case todos cun denominador común, o de alabanza ó noso Xefe de Estado por colocar no seu sitio a un suposto cabecilla dun "réxime chavista". O caso é que salvo honrosas excepcións (saliento aquí a de Iñaki Gabilondo) ninguén dixo que o que se pasou foi el-Rei, deixando á nosa diplomacia co cú ó aire e colocando unha peste neocolonialista sobre a mesa de reunións.

Esto lévame a reflexionar acerca de dous temas: por un lado o excesivo poder que el-Rei ten, e por outro a idiotez absoluta que temos aquí adorando a un cidadán que o único que ten de especial é que foi designado por Paquiño de Ferrol (sí, Franco).

Sobre o primeiro quedou demostrado o poder que en política exterior ten este home. Un poder de deixarnos ós españois como maleducados e protectores de nonseiqué valores en América Latina. Pero o que me preocupa máis é que este cidadán tamén é comandante en xefe dos exércitos, pode disolver ás cámaras, cesar ministros e mesmo presidentes do goberno, e mesmo outorga títulos universitarios (alguén que non ten siquera carreira). Podemos deixar o poder en mans dun tío analfabeto e incapaz, pero ca gran razón de que é fillo de rei. ¿Poden as razóns de cuna prevalecer sobre a vontade popular en pleno século XXI?

Outro tema é a gran adoración e omnipotencia que ten el-Rei nesta idiotizada sociedade. Hai un velo absurdo sobre o tema da monarquía e a república vergonzoso. Un país avanzado, pioneiro en temas como o matrimonio homosexual ou a atención a dependencia (deixando de lado leis inconstitucionais como a lei contra a violencia de xénero ou a de igualdade), non admite en absoluto que se fale de que os cidadáns podan escoller cos seus votos o titular da Xefatura do Estado. Deben crer os nosos políticos que igual somos uns críos e que non somos quén de ter ese poder. Pois non. Eu quero poder ser Xefe de Estado ¿por qué non? ¿Qué ten Felipe que eu non teña? ¿Ten un Rh diferente, como din certos fascistas vascos? ¿é máis intelixente por vía xenética por ser da familia Borbón, como dicía dos fillos dos alcaldes certo personaxe ourensán? Maduremos e déixennos decir o que pensamos, e non adoremos de forma gratuíta a un cidadán igual que os demáis, sí IGUAL.

Maduremos, sociedade. España, déixate de complexos e comeza dunha ver a gobernarte por tí mesma, sen salvapatrias nin protexevalores espúreos. MADURA, ESPAÑA.

Incertidume

2007-11-21T00:35:00.000+01:00

Boa noite,

Sei que non son horas moi propias para que un se poña a escribir, pero quedoume do día de hoxe un sentimento especial que quero compartir. Algo que titulei como incertidume, pero creo que o término non reflexa toda a profundidade que debe.

Será unha mestura de presente, pasado e futuro. Unha serie de pulsións contrapostas, de incerteza sobre o correcto, sobre o acertado e o erróneo. Debe ser que un co paso dos anos, asumindo responsabilidades, tamén perde un pouco a noción do que está a pasar coa súa vida e do que finalmente queira facer con ela. O caso é que me atopo nunha bifurcación no camiño, e se ben creo que sei a opción correcta teño medo de fallar ou de que simplemente a opción correcta esté disfrazada detrás da aparentemente incorrecta.

Espero que acerte ou falle, non me arrepinta de facer o que faga. Que mentras me equivoco o disfrute. Que perciba o que pasa ó meu redor sen caer na conta demasiado tarde. Que se vaia o peso da alma cando un se sabe inxusto (con alguén) e/ou inxustamente tratado (tamén por alguén) por cousas do pasado. Que aquel que lea isto saiba ver entre liñas o que non podo escribir pero expreso sen freo tódolos días. Que a vida me trate se cabe un pouco mellor do que agora me trata. Que un Dani que existiu algún día volva de novo. Que a MIÑA VICODINA alivie as dores do corpo e da alma.

De presentes y futuros

2007-11-03T18:28:00.000+01:00

Hola a todos!

Una de las cosas que proporciona un largo puente es que, a pesar de las muchas tareas que uno tiene pendientes, hay tiempo para todo. Ver la familia y volver a la tierra forma parte de todo eso.

El miércoles pasado estuve de nuevo en Baamonde, en "mi" obra. Hacía ya dos meses que no pisaba de nuevo mi lugar de trabajo este verano y la verdad es que no lo conoce ni la madre que lo parió. Cambios constantes que se aprecian pasado un tiempo. A pesar de todo, ver eso me despertó unas ganas de acabar la carrera enormes. Dejarse de rayadas y pasar a hacer cosas de verdad. Pero para eso es necesario pasar este año y todo lo que ello conlleva. En esos momentos la prisa por un lado y el saber que la de estudiante es la mejor vida me crea una gran contradicción personal.

Pero tengo una gran primicia para mis lectores: con un 95% de fiabilidad puedo contar que mi proyecto fin de carrera será el siguiente:

Aparcamiento subterráneo en Chantada (Lugo).

Digo provisional porque aún tengo que comentarlo con mi tutor y tengo que buscar cierta información pertinente en estos casos.

Mi presente es éste, hacer proyectos inexistentes y rayarme con un método numérico sin aplicación práctica para el 99% de los mortales. El futuro no lo conozco, solo sé que está más cerca que ayer.

24 de outubro

2007-10-24T12:07:00.000+02:00

Ola xente!!!

Paréceme obrigado a estas alturas da xornada de escribir algo. Máis que nada porque tal día coma hoxe fai 23 anos comecei a habitar sobre este mundo. Coma sempre, non podo evitar acordarme ante todo da familia, a que lle debo tanto. Sobór de todo ós meus pais, que me trouxeron a este mundo, con máis ou menos dificultade, pero sempre con todo o amor e dedicación.

Non sei polo qué, pero hoxe teño un día destes de balance. Parece que ó ver un ano máis na idade péchase o exercicio e ábrese outro, e hai que facer unha recapitulación. O caso é que sempre saco conclusións interesantes dun ano de experiencias, pero que no fondo non sirve para nada, xa que sempre se volven a cometer os mesmos erros (por sorte ou desgracia...).

Creo que neste ano conseguín por fin comezar a preocuparme polo realmente importante e deixar de comerme o tarro con estupideces. A Escola xa se convertiu nun lugar de oportunidades e non de agobios tontos (seguro xa sabedes ó que me refiro). Co Proxecto Técnico en marcha parece que todo se simplifica e que a presión desaparece. Ademáis xa cunha pequenísima experiencia na obra puiden ver que máis alá da Escola si que se premia a intelixencia, a lucidez e a capacidade de improvisación e non a inutilidade do que leva matrículas a base de horas de chapatoria pero que non sabe o seu lugar no mundo. Parece que xurde entón unha saída que antes non tiña nada clara.

Tamén fago memoria e me acordo de momentos inolvidables ó longo destes 12 meses. Non podo agora dedicar unhas liñas a toda a xente que coñecín, aprecio e das que aprendín moito, simplemente porque me olvidaría seguro de moita xente importante (e non quero enfadalos). Que todos se inclúan entón con esta breve reseña.

En fin, deixándonos de pasteladas, pido que vos xuntedes comigo, emprazándonos para hoxe nun ano!!!

I´m 982

2007-10-18T12:30:00.000+02:00

Ola a todos!

Dende facía moito tempo tiña ganas de escribir algo novo, diferente. Como os meus lectores saberán este verán estiven a traballar nunha localidade preciosa, cunha xente marabillosa, Baamonde, sita no concello de Begonte, na Terra Chá. Eu, que me criei en Chantada, máis ó sur, non tivera a ocasión de coñecer esa zona.

O caso é que pensando, cheguei á conclusión de que os lucenses somos afortunados e debemos estar orgullosos da nosa terra. Como tódolos galegos temos un certo complexo de inferioridade que evita unha sincera satisfacción pola nosa orixe.

Podemos fixarnos en mil exemplos: dende as costas da MARIÑA ás montañas dos ANCARES. O viño de CHANTADA e o queixo da ULLOA. Somos os pais do Miño, en MEIRA. Da fertilidade dos campos da TERRA CHÁ, o canón do Sil en QUIROGA e as paisaxes da FONSAGRADA. A historia da TERRA DE LEMOS, o camiño da Santiago por SARRIA e como, non, a muralla de LUGO.

Temos historia, temos presente e temos futuro que compartir con todos. Temos boas xentes con iniciativa e ganas de traballar, voluntariosa a afable.

Somos tanto ou máis que os demáis, e por eso vos digo amigos...

¡¡¡ I´m 982 !!!

Para ti, Luciano

2007-09-09T12:03:00.000+02:00

Pequena pero sentida homenaxe a Luciano Pavarotti. Unha canción que me emocionou dende o primeiro momento, en compaña duns grandes U2:

Miss Sarajevo

Is there a time for keeping your distance

A time to turn your eyes away

Is there a time for keeping your head down

For getting on with the day

Is there a time for kohl and lipstick

A time for cutting hair

Is there a time for high street shoppin

To find the right dress to wear

Here she comes, heads turn around

Here she comes, to take her crown

Is there a time to run for cover

A time for kiss and tellIs there a time for different colors

Different names you find it

hard to spell

Is there a time for first communion

A time for East 17

Is there a time to turn to Mecca

Is there a time to be a beauty queen

Here she comes, beauty plays the clown

Here she comes, surreal in her crown

-----------------------

Dici che il fiume

Trova la via al mare

E come il fiume

Giungerai a me

Oltre i confini

E le terre assetate

Dici che come fiume

Come fiume

L'amore giunger

L'amore

E non so pi pregare

E nell'amore non so pi sperare

E quell'amore non so pi aspettare

-----------------------

Is there a time for tying ribbons

A time for Christmas trees

Is there a time for laying tables

And the night is set to freeze.

----------oo---------

Hay un tiempo para mantener las distancias,

un tiempo para volver los ojos.

Hay un tiempo para mantener la cabeza gacha

para pasar bien el día.

Hay un tiempo para el maquillaje y el pintalabios

Un tiempo para cortarse el pelo.

Hay un tiempo para ir de compras al centro

para encontrar el vestido apropiado que llevar.

Ahí viene ella, las cabezas se giran.

Ahí viene ella, para recoger su corona.

Hay un tiempo para las portadas.

Un tiempo para besar y hablar.

Hay un tiempo para diferentes colores,

diferentes nombres que encuentras

difíciles de pronunciar.

Hay un tiempo para la primera comunión,

un tiempo para East 17.

Hay un tiempo para volverse a la Meca.

Hay un tiempo para ser una reina de la belleza.

Ahí viene ella, la belleza hace el ridículo.

Ahí viene ella, surreal con su corona.

-----------------------

Dices que el río

encuentra el camino hacia el mar.

Y como el río

tu vendrás a mí

mas allá de las fronteras

y las tierras sedientas.

Dices que como el río,

como el río,

el amor vendrá,

el amor.

Y ya no puedo rezar más.

Y ya no puedo esperar más el amor

Y ya no puedo esperar más al amor

-----------------------

Hay un tiempo para atar cintas,

un tiempo para árboles de Navidad.

Hay un tiempo para poner la mesa.

Y la noche empieza a helarse.

Baamonde

2007-08-28T21:14:00.000+02:00

Boa noite.

Xa no mes de maio, creo eu, anunciei os meus inicios no mundo da obra. Inceiblemente conseguín convencer a xente de Recursos Humanos de DRAGADOS para que me fixeran un oco nalgunha obra e por riba que me pagaran por iso. Así que dende o día 4 de xullo fago que traballo nun tramo da autovía A-8, Baamonde-Abeledo. E a pesares de que teño acceso a esta fiestra dende a propia oficina nunca deleitei ós meus pacientes lectores cos meus avatares a pe de tajo. Por iso e porque me quedan 3 Telediarios na mesma, gustaríame suliñar a todos aqueles que en maior ou menor medida me acompañaron nesta experiencia.

Debo destacar sobre todo ó meu compañeiro de camiñatas pola obra e principal instructor, como enxeñeiro en formación D. Antón Laxe, ó que lle debo moito. Comezando dende arriba están o xefe de obra, Alfonso e o xefe de producción, Tino, ós que agradezo a paciencia de ter a un novato correteando pola oficina. Tamén hai que mencionar á xente de Oficina Técnica, Eduardo, Miguel e Santi, que me acolleron os primeiros días e me libraron da apaixoante tarefa de lerme os 42 tomos do proxecto coas primeiras e sinxelas ocupacións que me proporcionaron. Como olvidar tamén ó xefe de calidade, seguridade e saúde e medio ambiente, Sacristán, por proporcionarme o material necesario para pisar obra sen riscos para a miña existencia e por inventar o famoso "Combinado Sancristán" (probádeo que merece a pena). Os primeiros en recibirme e guiarme, a xente de administración, Miguel e Chema. O equipo de topografía: Juan, Antonio, Darío e Fran, que foron os primeiros que me levaron á obra e que gracias ós seus vehículos me libraron de moitos quilómetros un ratiño a pé e outro andando.

Ata aquí a xente da oficina, pero está tamén a xente da Asistencia Técnica, que tamén me acompañaron no periplo. Pepe Souto, Ramón e Miguel, de GRUSAMAR, que vixían que non fagamos ningunha trasnada e aguantan á dirección de obra (César G. Cordovilla) como ós que máis. Xa entrando nas subcontratas non me podo olvidar de Jesús Soto, o encargado de EXPANO, que nos proporcionaba dia tras dia os datos de movemento de terras e me facilitou a experiencia de ver a paisaxe que se divisa dende o alto dun dúmper CAT 773E de 50 t.

Destaco pola súa bondade, experiencia no traballo, sacrificio e bo facer ós verdadeiros executores da obra, os que moven as máquinas e dan o callo para que en poucos meses disfrutemos dun novo tramo de autovía. O encargado, Suso, e a tódolos outros: Muñoz, Pepe, Horacio, Antolín, Iván, Ángel, e moitos outros dos que non me acordo dos nomes pero sí da súa entrega e dedicación.

Fóra xa da obra un servicio de asistencia fundamental: a hostelería. A xente do Bar Pacios, do Mesón o Muíño, do Bar Kiwi (ai Uxía, canto botarei de menos o futbolín), o Bar Guerrero (qué dicir, mellor que o vexades vós, que está pretiño), o Restaurante Galicia (do famoso Xoán Corral) e o Restaurante Labrego (Sr. José Angel e Toñito en especial), que aliviaron a miña sede, a fame e me cargaron con un pouquiño máis de masa corporal da que tiña antes. As cañas cos seus respectivos pinchos valéronme a vida e os quilos.

Non sei se me olvido de alguén, pero creo que máis ou menos cito a todo o mundo. Despois de dous meses penso que a primeira obra é un pouco como o primeiro amor; nunca se olvida, e cando nos meus viaxes dende Chantada á Coruña pase pola autovía, vexa ese desvío para a nova A-8 e a continuación a saída a Baamonde sentirei que eso que está construído tamén me pretence en parte.

With or without you

2007-08-19T21:15:00.000+02:00

Boa tarde/noite.

Quen me coñece sabe que moitas veces digo iso de que "a vida é cuestión de prioridades" (por certo, se alguén sabe quen dixo por vez primeira esa gran verdade da vida, por favor que mo diga), pero non sempre é así. Máis ben a vida é unha sucesión finita de eleccións. Sempre temos que estar elexindo, temos a liberdade de elexir entre varias opcións, e temos a responsabilidade de elexir ben e asumimos as consecuencias que nos podan traer as decisións.

E como esto se me veu ó maxín mentres escoitaba una canción moi especial, o "With or without you" de U2 vou deixar aquí a letra da mesma, e para os profanos a súa traducción a cristiano.

See the stone set in your eyes

See the thorn twist in your side.

I wait for you.

Sleight of hand and twist of fate

On a bed of nails she makes me wait

And I wait without you
With or without you

With or without you.

Through the storm, we reach the shore

You gave it all but I want more

And I’m waiting for you
With or without you

With or without you.

I can’t live with or without you.

And you give yourself away

And you give, and you give

And you give yourself away.

My hands are tied, my body bruised

She got me with nothing to win

And nothing else to lose.
And you give yourself away

And you give yourself away

And you give, and you give

And you give yourself away.

With or without you

I can’t live With or without you.

With or without you

I can’t liveWith or without you

With or without you.

----------------------------------------------

Veo la piedra instalada en tus ojos

Veo la espina enroscada en tu lado.

Yo espero por ti.

Juego de manos y cambio de destino

En una cama de clavos me hace esperarla

y yo espero sin ti.

Con o sin ti

Con o sin ti.

A través de la tormenta, alcanzamos la orilla

Tu me das todo pero yo quiero más

Y estoy esperando por ti.
Con o sin ticon o sin ti.

Yo no puedo vivir con o sin ti.

Y te descubres

Y te descubres,

y te descubres

Y te descubres

Mis manos están atadas,

mi cuerpo magullado

Ella me dejó con nada que ganar

Y nada más que perder.

Y te descubres

Y te descubres,

y te descubres

Y te descubres
Con o sin ti.

Con o sin ti.

Yo no puedo vivir

Con o sin ti.
Con o sin ti.

Con o sin ti.

Yo no puedo vivir.

Para a miña compañeira dos últimos 15 meses, a Fluoxetina.

ATA NUNCA

Razóns para ter sexo

2007-07-31T21:07:00.000+02:00

Boas tardes

Despois dunha interesante tarde baixo o imperante sol de Baamonde City, unha boa ducha ó chegar a Lugo e un ratiño de relax desconectado do mundo (esos 5 minutiños en que un se queda en branco e procura somerxerse no máis absoluto dos silencios), un disponse a ler o correo electrónico. Xa de postos, un sige a ler a prensa. Coma sempre un mundo tolo que non para nin no último día do mes de xullo. Pero afortunadamente atopeime con algo que me despertou o sorriso e me lanzou a escribir.

Trátase dun estudio duns "investigadores" británicos na que se enumeran as supostas 257 razóns para ter sexo (con outra persoa, enténdase). A nova orixinal, por se algún ten a inquietude e controla english está en:

http://www.dailymail.co.uk/pages/live/articles/news/news.html?in_article_id=468586&in_page_id=1770

O caso é que que algunha resposta déixame abraiado. Aquí una mostra:

-Porque axuda a durmir
-Senta bien
-Reláxame
-Reduce o estrés
-Funciona contra a dor de cabeza (!!!)
-Paréceme un bon exercicio
-Para matar o aburrimento
-Para quentarme nunha noite fría
-Queimas calorías logo dunha cea pesada
-Dicen que rexuvenece
-Quería facer sentir mellor á outra persoa (jajajaja)
-Para satisface-lo meu desexo de vinganza
-Porque me sinto máis preto de Deus
-Porque o meu cónxuxe tamén o fai con outros
-Porque me gustou cómo baila (clases de baile XA!)
-Para comunicarme a un nivel máis profundo
-Desexo experimentar con máis parellas sexuais (!!!)
-Para baixarlle os fumes ó meu rival na oficiña
-É unha opción cando se acaba o Valium, o Prozac ou o Diazepam
-Contribúe á miña autoestima
-Porque me insistiu (esa é boa)
-Porque me excita grabar os meus propios videos porno (no comment)
-Pois xa é hora de ter fillos, ¿non?
-Para poder concentrarme no traballo
-Para obter unha promoción no traballo
-Para obter un traballo…
-Para olvidar (mal)
-Para recordar (peor)
-Porque me namorei (os románticos dirán que a mellor de todas)

Eu sen embargo reduciría bastante as razóns. Quedaríame en que dúas persoas pensen como o noso grande Celso Emilio Ferreiro e digan iso de:

"Porque si, porque quero, porque me peta, porque me dá a gana..."

Censura

2007-07-27T12:50:00.000+02:00

Bo día.

A verdade que teño a gran fortuna de continuar sorprendéndome a diario, pois normalmente é unha agradable sensación. A sorpresa de hoxe é que ainda que a intranet de Dragados está capada para evitar perigosas páxinas web como http://www.elpais.com/ , http://www.lavoz.es/ ou mesmamente ver o teu correo electrónico en http://www.gmail.com/ , si podo escribir no meu blog. Cousas da vida, que parece que os encargados de manter a rede teñen un pouco de piedade de nós e nos permiten un pouco de ocio, ainda que se faga escaso. Noraboa, blogger, que conseguiches eludir a censura.

Falando de censura non podo evitar comentar a nova da semana, que non é outra que o secuestro de "El jueves". E digo censura porque me parece moi forte que unha portada tan inocua e unha sana crítica a un personaxe público levante semellante polvareda. Ademáis, ¿por qué temos a unha familia de intocables, por riba do ben e do mal? ¿por qué neste país se pode discutir de todo agás do federalismo-centralismo e da monarquía-república?

Ata países de tan fonda tradición monárquica como Inglaterra, Bélxica ou Holanda admiten unha sana crítica ós seus reis. Non pensan, como algún por aqui defende, que un gran motivo, como nacer duns pais un pouco especiais lle dé a unha persoa patente de corso para facer o que lle dé a gana. Como ben di o debuxante, o seu único traballo é perpetuarse polos séculos dos séculos.

En fin, que me quedou un artigo bastante ñoño. O que pasa é que estas horas da mañá a fame empeza a apretar e un non anda fresco para pensar algo mellor. Esperemos que tras un finde con actividade (dícese da Subida a Chantada) e un luns sen agobios á vista teña acendida a luceciña.

Raiolas de inspiración

2007-07-17T22:53:00.000+02:00

Boa noite.

Moita xente afirma ter lástima de min, por estar traballando na beca cando debería estar desfrutando dunhas merecidas vacacións (algún pola contra cre que as miñas vacacións son de outubro a xuño), pero para ser sincero estar con ocupacións no verán maiores que rañar a barriga, aparte de ser edificantes son una ocasión para esquematizar a vida. Esta mañá, sen ir máis lonxe estiven facendo uns planos en AutoCAD das armaduras dunha estructura (AVISO A NAVEGANTES: non aconsello para nada tomar a A-8 dende a A-6 sentido Coruña-Oviedo polo que poda pasar...) e entre tecla e clic de rato estaba eu buceando nas prioridades do día.

O peor do asunto é que despois de 11 horas fora da casa o último que se che ocorre é facer algo de proveito, pero o certo é que para min escribir neste confesionario é como improvisar música nun piano, pois sáenme soas as palabras e entrelázanse acompasadas, formando unha melodía. Así que mentres teña días coma hoxe inspirados, seguirei a compoñer cancións co meu teclado.

O caso é que tanto o traballo como o aburrimento, pero coa obligación de permanencia nun posto fixo fai que a cabeza rule moito. Pódese evitar o sono gracias ó efecto beneficioso da cafeína, do futbolín ou dunha volta pola obra, e a mente está despexada para acordarde das cousas máis nimias.

Hoxe acordeime da miña amiga Miriam. Sempre me anda a dicir que temos que montar un consulting enxeñeiros-arquitectos, pero debo dicirlle que tras 15 días na Oficina Técnica descubrin que o meu non é o traballo de gabinete. Estou a decatarme, eso sí, de que as facetas do enxeñeiro de obra sí que se adaptan a min. Esixe un coñecemento directo do que se fai a pé de obra, manchando as botas de terra, respirando o aroma do formigón. Asi que, Sergiete, serei vago, pero o Dani vese en obra. O "malo" de entrar agora a ver unha obra por dentro é que estou a comprobar a inutilidade absoluta da formación físico-matemática que recibimos. Eu prefiro sair sendo algo máis parecido a un Torroja e non a un Fourier.

O que cada día me queda máis claro é que me queda un ano "de vida" por así decilo. Confío cegamente en que as almas caritativas dos meus compañeiros me proporcionen unha aceptable despedida da vida universitaria. Por certo, se no verán vos aburrides, recordade que alá en Baamonde, no medio de ningunha parte, existe un Dani que seguro seguro está desexando un pouco de entretemento. Nas vosas mans queda!

Palabras

2007-07-15T18:52:00.000+02:00

Boa tarde!

Tras 15 días de ausencia volve o blog de Herr Camiñas de novo. Os motivos foron varios: un desastroso exame de metálicas (2.5 me parece), un finde en Chantada arranxando toda a merda que veu da Coruña e un par de semanas traballando para DRAGADOS, pero con internet capado. Que lle imos facer!

O caso é que non se me ocorre o que escribir. Debe ser que me pasa o que últimamente, que me quedo sen palabras ou me penso demasiado o que dicir. A verdade o de pensar moito o que dicir pasoume sempre. Pero quedarme sen palabras diante dun papel é algo novo para min.

Esto debe ser que o folio da un tempo prudencial para pensar exactamente as palabras precisas que nunha conversación quedan moi mal. En cada punto e seguido podes facer unha pausa, correxirte se fai falla e rectificar. Por desgracia, unha vez que unha palabra sae da boca non hai volta atrás, xa quedou publicada, e ainda que a intención sexa boa sempre queda á boa interpretación do interlocutor. Eu sempre teño a boa intención, pero fáltanme os reflexos precisos para facer unha conversación fluída. Así resulta que un sempre tivo o medo de abrir a boca primeiro.

Pero para iso teño eu a miña vicodina: para falar todo o que queira para o que o queira escoitar e tendo todo o tempo do mundo para redactar, retractarse e correxirse sen que quede constancia. Unha boa ferramenta para os que temos moito que dicir.

Carpe Diem

2007-07-01T22:30:00.000+02:00

Boa noite.

Levo media tarde dándolle voltas e máis voltas á cabeza pensando nun tema interesante/escribible para poder continuar o blog, pero non había xeito. Ata que meu irmán me dixo que dous pobres incautos chantadinos ían meterse en Camiños e pedían a miña asistencia espiritual.

Nun primeiro momento recoñezo que me gusotu o "reto" de axudar a estes valentes, pero entráronme certas dúbidas. ¿Qué debo dicir? ¿Debo mentirlles algo, nada, todo? O primeiro que lle dixen ó meu irmán é que non son precisamente unha fonte obxetiva sobre a carreira. A min gústame e eso pesa sobre todas as consideracións que teña. Pero logo tamén fixen memoria do que me dixeron no seu día a min e a influencia que esos comentarios tiveron sobre o desenrolo dos acontecementos, e entroume certa vertixe e responsabilidade.

Despois de cinco anos alí teño sobre todo a sensación de ter perdido moito o tempo. E perdelo con maiúsculas. Ves que remata o teu período universitario, as empresas xa veñen a seducirte, e os créditos vanse esgotando e sen embargo non desfrutaches da carreira todo o que deberías. Esta é unha carreira tan pero tan apaixoante e un é tan pero tan ambicioso que se esquece por momentos de que é mortal e que os anos pasan inexorablemente. A vida que un leva é irrepetible e os 22 anos non volverán máis. Pero tamén hai que ver o lado positivo: o diagnóstico chegou suficientemente a tempo como para poder atallar a enfermidade. Como di Sergio ás veces parece que volvo ós 18 anos.

Así que mañá penso por suposto dicirlles a verdade. Dicirlles que hai seis asignaturas en primeiro, coas súas cousas boas e malas. Falareilles dos profesores, tamén coas súas cousas boas e malas. Direilles que non é unha carreira sinxela, pero que se pode sacar cun pouco de disciplina e sorte. Pero non me esquecerei de dicirlles que non aparten ó mundo no que viven, que se traballa para vivir e non se vive para traballar. É o que se esqueceron de dicirme fai cinco anos.

Momentos

2007-06-20T17:44:00.000+02:00

A noite, véxoa coma unha vella amiga que moitas veces me traiciona, me engana. Esa escuridade que crea esperanzas e tamén medos que se esvaen coma pantasmas. Menos mal que te teño comigo.

¿Quen eres ti? Non o sei. ¿Como viñeches onda min? Outra pregunta sen resposta, no medio de mil incógnitas que pululan pola miña alma. Quizais son un idealista, e por iso miro pola miña ventá e non me gusta este mundo. Pero téñote a ti para facerme ver que non todo é suciedade e odio, que queda un espazo aberto de felicidade, onde estamos ti e mais eu, sós.

Non preciso palabras. Só ver os teus ollos pousados nos meus e xa o sei todo. O seu brillo no que me vexo reflexado tantas veces, a beleza máis grande que un pode atopar. Ese par de pedras negras que te desnudan ante min.

Agora o entendo. Non pode haber lei física, nin ecuación que o poda describir. Nin sequera unha imaxe e mil palabras que consigan pintar este momento. Esa conexión especial que temo-los dous e noto cando aparece ese vermello nas túas meixelas e o meu sorriso na boca. E completo me sinto cando probo o zume dos teus beizos, e unha pel erizada que me di que tamén o notas. Si, é verdade.

E agora son un peón nas túas mans, que me empurran sobre o leito. ¡Que medo me das! Pero non me quero escapar de ti mentres estás sobre min. E ese xesto de compracencia que pós cando noto esa gota de suór correndo pola tua espalda ergueita. E o ruído da túa sonora expiración mentres pechas os ollos erguendo a cabeza e as miñas mans destrúen a pouca orde que queda nas sabas brancas.

Intento dicir algo, pero qué vou a dicir. Se ti sabe-lo mismo ca min. Non precisas escoitarme para mirar na miña mente, sempre aberta para cando queiras lela, pois ti coñeces moi ben o idioma no que está escrita. Ti escribes nela día tras día.

¿E que fago contigo? Sinto ese impulso dos amantes que queren fundirse nun só, ainda sabendo que non é posible. Pero no noso universo sí que o é, e xogando co teu pelo aprétote contra o meu peito, de onde non quero que te vaias. ¿Escoita-lo latexar? És ti que estas ahi, viva dentro de min.

Quedo mirando absorto o teito da sala, e ti compartindo comigo a almofada non deixas de mirarme, esa mirada tenra que me volve tolo.

E así adícome a pensar, mentres te quedas durmida abrazada o meu carón. Ás veces creo que son demasiado racionalista para tí. Ves as cousas con tanta ilusión... Por favor, non te contaxies do meu medo a que esta noite remate. Inxéctame un pouquiño da túa inocencia para poder ver con esperanza a luz dun novo día.

Coidado, que hai para todos

2007-06-19T11:55:00.000+02:00

Bos días:

Hoxe sei que lle vou incomodar a lectura a moitos. Sei que moitos non comparten a miña forma de dicir as cousas. Moitos falsos progres que por ahi me acusan de ser case un neofascista. Xente que me di que son un intolerante e só porque non penso igual que antes.

É certo, camaradas, non penso igual que antes. Dinme de conta por fin que (aínda que sexa políticamente incorrecto) non todos somos iguais. É incrible que canta máis liberdade se lle dá ós cidadáns, máis estúpidos se volven. Antes tiña un concepto diferente da cultura, da universidade, dos que me parecían xente de respeto.

Por iso digo o que digo, amigos. De nada serve unha democracia se non existen cidadáns capaces e responsables, merecedores e formados para poder exercela. Polo que vexo dende a miña humilde perspectiva NON se cumple isto. Non temos cidadáns, senón borregos. Non temos titulados, senón analfabetos funcionais. Non temos políticos, senón corruptos. Non temos emprendedores, senón "trepas". Non temos xente ambiciosa, senón acaparadores. Non temos funcionarios, senón privilexiados do sistema. Non temos periodistas, temos demagogos. Así nos vai...

En fin, que todo é un desastre e como tal o reflexo. Pódese enmascarar todo o que se queira. Pode camuflarse, porque non interesa dicir que todos somos gilipollas. Unha sociedade moderna é aquela que é capaz de recoñecer os seus fallos e tenta correxilos. A pesar dos pesares aínda nos queda a esperanza.

¡Ai, tenra infancia!

2007-06-12T17:03:00.000+02:00

Boa tarde.

Esto cada vez é mais grave, pois estou a escribir no blog dende a ETSECCP (Camiños para os profanos). Coa canícula que fai por estas latitudes e o fedor a exame que emana da segunda planta non atopo mellor distracción que contarlle cousas ós meus pacientes lectores.

¡O que estou flipando estes días! Cada vez estou máis convencido de que estos nenos que nos entran novos na escola veñen con defectos de fábrica. Onte á tarde había exame de Topografía en primeiro de camiños, e eu estudiando ó lado dun dos pobres incautos víctimas das clotoides é das poligonais. Creo que os usuarios da biblioteca que estaban no outro curruncho do local se enteraron do exercicio de curvas de transición el alzado que estaban a facer. Déronme unhas ganas de soltarlle unha das miñas "sobradas" míticas estilo: "Neno, que nós xa aprobamos topo, e fai varios anos, así que: ¡PECHA O PICO!" Pero gracias a que ás 15:45 se dignaron a quentar a banqueta na aula de exame e me privaron de semellante pracer.

Pero esta mañá dinme de conta, vendo o estado no que se atopaban as mesas da blblioteca, que a escola estase a converter nun instituto/gardería onde papá e mamá soltan ós seus retoños, a ver se fan algo de proveito da súa vida. Esperemos que cando saian de aquí non sexan tan idiotas como os que escriben paridas nas mesas ou falan en clase. Outra sobrada: "A ver, neno. A asistencia a clase non é obrigatoria, así que se queres xogar ó tute, na cafetería estase como Dios". Dentro de nada empezarán a debuxar motivos fálicos nas paredes ou nos libros (pobres Granero, Burgos, de la Rica ou Puig-Adam), a xogar ó escondite nos laboratorios ou a tirar bombas fétidas na zona de despachos. "Críos, por favor, madurade".

Espero que de paso que aprenden moitas matemáticas, hidráulica, estructuras ou formigón aprendan tamén o civismo que a ensinanza obrigatoria non lles foi capaz de inculcar. De todos xeitos, antes ou despois os nenos convértense en maiores (que sexa antes dos 40, a ser posible).

Cando os paiasos non fan rir

2007-06-09T10:47:00.000+02:00

Bos días:

Sinto moitísimo facer agardar ós meus queridos lectores, pero hai momentos da vida nos que os exames mandan. En concreto un exame de OGPO (anual, 9 créditos) precisaba toda a miña atención. Pero xa libre por un intre, morría por poñerme a escribir de novo. De feito estou a pensar que o nome que lle puxen o blog é moi acertado, porque para min a miña vicodina estase a convertir en todo un calmante para a vida diaria, e como bon opiáceo vólvese adictivo.

Hoxe teño que adicarlle o meu texto a un xenio da comedia, da traxicomedia mellor dito. Un paiaso que sae en tódalas televisións a diario e que ten miles de fans que lle rin as gracias e asisten ós seus espectáculos públicos. Todo un profesional do circo, pero que xa lle chegou a hora de entrar na gaiola (non se volveu domador, non). Falo de Arnaldo Otegui.

Rematou a farsa, cabaleiro. A todo porco (nunca mellor dito) lle chega o San Martiño, e no teu caso levabas moito tempo merecendo unha temporadiña á sombra. Espero que aproveites o lecer que che ofrecen os xuices para reflexionar sobre as trapalladas que soltas pola boca, que penses quen oprime a quén, quen son os mafiosos en Euskadi, cal é a opinión do "ámbito vasco de decisión", e se o pobo que dices representar prefire paz ou autodeterminación. Ti e os da túa calaña estivestes a tomarnos por parvos a tódolos que desexamos unha saída negociada, botástesnos ós pes dos cabalos (Aznares, Acebes, Zaplanas e cia) e agora non tedes a suficiente valentía para renunciar á violencia. Non, poñédesvos antes do lado das pistolas que do lado dos cidadáns, e sabemos o porqué: porque sodes uns cobardes.

Se che queda un mínimo de coherencia deberías solicitar a militancia ó partido para o que fixeches tanta propaganda, ó que lle deches tantos votos, o que preferides vós, os do canto peor mellor. Deberías meterte no PP. Pode que así sexas rehabilitado por certos círculos e sexas elevado ós altares. Pero mentres agardamos a ese día, aproveita os días que che quedan na cadea, faite o home de proveito que nunca foches e pecha a bocaza, porque cada palabra que pronuncias contamina máis o aire. AMÉN.

Reflexión matinal dominical

2007-06-03T13:45:00.000+02:00

Bos dias.

Hoxe erguinme cedo, a pesares de terme deitado tarde onte. A razón non lla podo atribuír ó meu masoquismo, senón a un exame de OGE que teño mañá luns. Así que decidín por unha vez facerlle caso ó despertador, ducharme, vestirme e saltar ás desertas rúas da Coruña dun domingo calquera ás nove da mañá para tomar o mellor café da cidade e un croissant do día. A esas horas xa me teño atopado de todo. Entre os que acaban de saír da casa e os que aínda non volveron xérase unha mistura moi especial, que lle dá a esas horas certo encanto.

Así que co libro de OGE baixo o brazo, collín El País como cada domingo e encamiñeime cara El Andén. Síntese unha atmósfera diferente e por unha vez oes o insólito son dos teus zapatos contra o chan, tan diferente do balbordo dun día de semana. E claro, nesas condicións a un invádelle a calma e non pode deixar de abstraerse un pouco da rutina do estudio da economía e a empresa. E sobre todo pregúntaste por qué as persoas o facemos todo tan complicado. Gastamos inxentes enerxías en trazar complexos plans para lograr nonseiqué obxectivos. E esto dase en tódolos ámbitos. Pero, en fin, parece que hai moita xente que se aburre unha barbaridade.

Remata a semana e atópome moi canso. Canso pero á vez cunha ilusión infinita no que fago. Resulta un pouco contradictorio, pero ó ver que se che abren as portas alá onde petas vólvese moi agradable. Ten iso certo perigo de empezar a considerarse invulnerable e a pasar un pouco dos posibles problemas que podan xurdir, pero creo que xa chegou por fin o MEU momento.

Estas reflexións parece que toman máis corpo se tes un bon café diante. Les a prensa e daste conta que tes moitísimos motivos para sentirte ben contigo mesmo. Tamén corroboras a túa idea de que a xente, aparte de aburrirse como dixen antes, tamén ten a virtude de facer estupideces a granel. Pero como dixo unha vez alguén (non recordo quen): "no te pasará nada maravilloso si no estás dispuesto a quedar como un idiota a veces".

Así que xa sabedes, xente. Non preocuparse e comezade a disfrutar un pouco do que cada día ofrece, que merece moito a pena. Nunca se debe olvidar que traballamos para vivir e non vivimos para traballar.

PD. Atopar publicidade inútil na caixa do correo, colillas no ascensor ou merda de can nas beirarrúas a algunha xente pode parecerlle que lle da un toque bucólico á cidade. A min non. ¡Un pouco de civismo, por favor!

Máis sobre política

2007-06-02T00:24:00.000+02:00

Boa noite.

Hoxe tiña un tema moi bon para falar, pero cambiei de idea dada a polémica da miña última intervención. A algúns pareceulles certamente fascistas as miñas ideas, outros sei que calando otorgan, pero a uns e a outros lles digo unha cousa: con boas palabras ou sen pelos na lingua, sigo a pensar o mesmo.

Case tódolos políticos que coñezo eran grandes sufridores na oposición, cando facer política era moi difícil. Fálovos de coaccións e verdadeiras dificultades para expresar unha diverxencia co poder omnipresente do PP. Era xente ilusionada por cambiar as mentes, por abrir as ideas e que tiñan ó pobo no seu corazón. Gracias a esa xente e no mais alto pedestal ó meu pai, fíxenme como eu son hoxe, ensináronme a pensar por min mesmo e a poñer todo o bon que un ten dentro ó servicio dos demáis.

O que vexo pasados os anos e que esa ilusión se transformou en sede de vinganza. Agora trátase por riba de todo de acaparar o poder, repartirse as migallas de mando coma se de riquezas se tratase. Agora non se confrontan programas, senón que se pactan parcelas de poder. Vexo que os que antes estaban na oposición cambian de parecer cando están no goberno, o que antes non valía agora si e o importante non é servir ó pobo, senón en convertirse un máis mamando dos peitos da facenda pública.

Por iso digo o que digo. Porque me decepcionastes. Porque non vos votei para que fixérades esto. Porque antes falabades de rodillo, pero agora hai desgoberno. Porque non vos apoiei para que fixérades autobombo dende a consellería. Porque cría de verdade que erades capaces de poñer en marcha este país empobrecido. Pero non. Parece demostrado que o poder corrompe, dando como boa a definición ampla de corrupción, que é a traición á confianza que o pobo depositou en vós. Sei que moitos, entre eles meu pai non o vedes iso, pero tedes que respetar o meu modo de entender a realidade.

E só por iso critico ós políticos. Só a eles, non ó sistema. Temos a mala sorte de que neste sistema hai certas premisas que se dan por certas e que non o son, e falo da vontade participativa do electorado, do desexo dos cidadáns á participación pública, a que todo aquel que teña ideas esté disposto a ofrecerllas ós seus veciños e a intentar aplicalas dende as institucións. Como dicía o premier británico Winston Churchill a democracia é a menos mala das formas de goberno.

Por iso anuncio a miña decisión de recurrir ó voto en branco mentres non exista unha opción política que sexa merecedora do meu apoio. E dende aquí lanzo o reto ós políticos que teñen escrúpulos e cerebro (pois creo que existen) para que PENSEN E ACTÚEN, pois hoxe máis que nunca é preciso.

Político ^ Intelixencia = Conxunto baleiro

2007-05-30T23:13:00.000+02:00

"-Mira, eu ós políticos e ós xudíos gaseábaos a todos..."
"-¿E qué fixeron os xudíos?"
Chiste popular

Boa noite.

Sinto moito decepcionar ós meus escasos lectores, pero como me ferve o sangue debo escribir sobre un tema desagradable e ata certo punto rozando ó macabro. Refírome ó tema dos POLÍTICOS.

Falo dun exemplo concreto, para que ninguén se dé a engano. Falo do caso da miña vila de Chantada. Eleccións do pasado domingo:

PP 3000 votos 6 concelleiros
PSOE 1864 votos 4 concelleiros
BNG 1463 votos 3 concelleiros

Fonte: locales2007.mir.es

Ata ahí todo parece claro. Ningún partido ten maioría absoluta e hai que chegar a un pacto de gobernabilidade. Dado que hai dúas forzas de esquerda que teñen pactos en moitos concellos, Deputacións e ata na propia Xunta, parece claro que deben chegar a un acordo. Ergo... Alcalde socialista, non?

Pois non. Agora os PERDEDORES das eleccións álzanse coma vencedores e esixen a alcaldía. ¡Manda truco! E dado o odio que existe e as ganas de vinganza e carroña que aparecen, o partido mais votado e descabalgado do trono ofrécese para apoiar ás súas antípodas políticas (nacionalista vs. españolista, esquerda vs. dereita) con tal de rebentar calquera posibilidade de que exista un cambio tranquilo. Debe ser que é certo eso de que os extremos se tocan e os neofascistas e os neoterroristas poden perfectamente entenderse para secuestrar a vontade dun pobo.

¿Non dá certo asco que os políticos con tal de non soltar o bastón de mando sexan capaces de pegarse a él con "Super Glue"? Un corrupto (os que non me crean que lle pregunten ó fiscal de Lugo) que xa roubou o resultado duns comicios hai 11 anos mediante moción de censura pide agora o goberno para a lista máis votada ou no seu defecto calquera anarquía posible. Un tío que lle rouba á súa vila evitando que se cumpla unha sentencia xudicial (falo agora do canon de Belesar)... ¿Non estaría xustificado neste caso colgalo cabeza abaixo do balcón do concello?

Agora temos tamén para os outros. É tanta a carraxe, tanta a ansia de poder, tanto o estalinismo que se leva no sangue e que inspira tódolos actos (só hai que ver o fedor a culto á personalidade que rezuma da Vicepresidencia) dende que foi fundado, que son capaces de pactar co mesmo demo con tal de ocupar o poder. Hai tantos Goebbels en potencia, tantos expertos en propaganda demagóxica, tantos profesionais da mentira, que está claro que non da para todos. Necesitan todo, non aceptan menos.

E por último aparecen as aparentes víctimas. E digo aparentes porque non son os mellores, senón porque son os menos malos (segundo o meu humilde criterio). E dígoo porque está formada a lista por un popurrí de persoas especialistas en itinerancia por partidos
Chantada Nova -> BNG -> Independentes por Chantada -> PSOE
con unha serie de persoas movidas polo interese nos votos precisos para botar ó PP da Deputación (non nos enganemos, ese é o único obxetivo, Chantada impórtalles un carallo igual que ós demáis).

Polo tanto e dado que non había máis opcións, doulles a miña máis sincera noraboa ós que decidiron quedar na casa o domingo (3820 chantadinos), ou ós que votaron en branco (54 lúcidos), pois non sinten a vergoña que sinto eu por votar a unha das pandas de incompetentes que se presentaron.

PD: As papeletas deberían facerse tamén con papel de lixa, e para os que non o saiban é para evitar que estes listos se limpen o cú con elas.

Medo

2007-05-30T00:37:00.000+02:00

Hei de recoñecer que, nos meus 18 anos de vida, non tiven tanto medo nin vivín na impotencia como ata agora. Eu, que nacín, vivín e me criei en democracia e vendo como algúns se enchen a boca de palabras como “constitución”, “liberdade” ou “impunidade”, empezo a crer de verdade que o pobo está perdendo o control sobre os órganos de poder.

Cando se criminaliza á oposición por respalda-la mobilización contra a guerra ou pola desastrosa xestión da catástrofe do “Prestige”, cando o Goberno actúa contra a vontade maioritaria do pobo, cando a Policía carga indiscriminadamente contra pacíficos cidadáns ca escusa de amparar a “orde pública”, cando se alerta dunha alianza de “socialistas” e “comunistas” como un perigo para España, cando se condena e despreza a lexítima opción do nacionalismo democrático, cando os nosos gobernantes nos enganan e menten a cara descuberta, cando os medios manipulan e terxiversan a verdade e, sobre todo, cando o Goberno ve unha realidade e o pobo outra moi distinta, acórdome do que din os meus maiores ó falar da dictadura. Tiven a sorte de non tela vivido e non quero sufri-la desgracia de encontrarme con ela.

É un deber noso coida-la democracia, distinguindo os lobos con pel de cordeiro dentro do rebaño da clase política. Porque peor que unha democracia golpeada pola dictadura é a democracia que se deixa “dictadurizar” a si mesma, pois estaríamos deixando que nos roubaran a nosa máis prezada xoia, a capacidade de decidir.

Fai anos violáronnos a liberdade; non deixemos hoxe que un partido cunha soa faciana, unha soa opinión, cun líder que impón as directrices ós demais, en outras palabras, un partido fascista, nola prostitúa.

Carta ó director publicada en "La Voz de Galicia", Abril de 2003

Esto vai de estupideces

2007-05-28T21:44:00.000+02:00

Boa noite.

A pregunta do día: ¿por qué a xente é tan sumamente estúpida?

Ocorréuseme isto no tren esta mañá a altura da enorme localidade de Vila da Igrexa (quen me saiba dicir onde queda sen buscar en Google ten premio). Resulta que Renfe merca trens rexionais R-598, velocidade máxima 160 Km/h, pensando en percorridos intercity entre as capitais galegas. Pois agora conclúen que Vila da Igrexa, Cerceda ou Irixoa son grandes cidades con mérito suficiente para albergar unha parada dun tren intercity. Parece claro que en Renfe a xente leva a cabeza para acoller unha reserva de pelo e outra de serrín, pois tirar polo váter un servicio ben pensado ten moitísimo mérito. Que un político merera a zoca de semellante forma sería comprensible, pois a verdade é que non se lles pode esixir demasiado, pero un técnico pagado con cartos de todos é para colgalo polos pulgares na praza pública.

Pero isto é extrapolable a outros moitos ámbitos da vida. Creo que a estas alturas da evolución da especie humana as modificacións xenéticas tenden á imbecilidade absoluta da poboación. Chegará un día que non me sorprenda, pero hoxe en día non podo concebir como xente con anos de carreira teñen comportamentos sociais impropios de alumnos de primaria. Non dubido que saiban moitas matemáticas, estruturas ou hidráulica ou o que queira que lles ensinen, pero en tarefas simples como valerse por si mesmos sen que ninguén lles oriente, camiñar sós ou saltar sen rede son totalmente incapaces. Vexo que se está a crear unha xeración de absolutos analfabetos funcionais, autómatas programados simplemente para acometer as tarefas que se lles encomende sen pensar máis alá.

¿Será que o ordenador funde neuronas? ¿As integrais ocupan demasiado espacio no "disco duro"? Agora ter un título non é sinónimo de estar formado. De feito coñezo moita xente mellor formada ca min que non terán nunca un título de enxeñeiro. Xente que pensa moito, pero que a súa intelixencia os leva máis alá dos libros e incluso fóra deles. Xente que será a subordinada de auténticos ignorantes do mundo no que viven. Pero sobre todo xente máis infeliz, pois canto máis capacidade posúen para analizar con raciocinio, máis se dan de conta da cantidade de inxustizas que se producen diariamente no mundo.

Sorpréndeme que a xustificación que se lle da á abstención nas eleccións de onte, independentemente da risa que produce elexir entre os lúcidos políticos que nos mandan, sexa un Gran Premio de Fórmula 1. E o peor é que teñen razón. Xente que a súa preocupación maior nas próximas semanas será se o Barça ou o Madrid gañan a liga. ¿Non damos pena?

A verdade que isto xa ven dos romanos. O "pan e circo" que pregoaban os emperadores ten continuidade hoxe en día. ¿E sabedes por qué? Porque funciona. De feito unha das primeiras medidas do dictador Franco ó tomar o poder foi organizar a liga de fútbol. Sexa a relixión ou o deporte, a ignorancia ou o analfabetismo, todo está ligado para que o pobo soberán non se revolva.

Seguro que vos sorprende que non fale de resultados nun día despois, pero tan farto estou de todos que non espero cousa con xeito. Creo que polo menos cometemos un gran acerto colectivo de rematar coas maiorías absolutas. Que o alcalde de turno non se acomode no trono, que rápidamente pode ser removido. Polo demáis espero de corazón que en certos lugares (agora penso en Chantada) o pobo fora intelixente e lle dera ó triunfo á opción adecudada. Teñen catro anos por diante para demostrar que si que pensan...

Xornada de reflexión

2007-05-26T20:19:00.000+02:00

Boa tarde:

Hoxe penso que foi a primeira vez que realmente utilicei a xornada de reflexión para o que debe ser segundo a lei. Hoxe reflexionei moito e cheguei á conclusión de que temos unha democracia un pouco imperfecta. Chama a atención que se poda formar un goberno só co voto dunha minoría dos electores:

Exemplo: Un concello onde vote o 65% dos electores (media de participación razoable) e que se den os seguintes resultados:

Partido A: 45% dos votos
Partido B: 30% dos votos
Partido C: 20% dos votos
Partido D: 5% dos votos

Ademáis sabemos que se elixen 11 concelleiros. Resultado aplicando a Lei d´Hont actualmente vixente:

Partido A: 6 concelleiros
Partido B: 3 concelleiros
Partido C: 2 concelleiros
Partido D: 0 concelleiros

É dicir, coa aprobación de menos da terceira parte do electorado (29,25%) hai un goberno absoluto do partido A. Fozando máis nos datos, UN GOBERNO CO 70,75% DO CENSO EN CONTRA. E iso supoñendo que non haxa votos en branco, cousa que sempre pasa.

Nunhas eleccións coma as de mañá nas que eu acodía con moita apatía e con só tres listas no meu concello, asaltábame a dúbida: ¿debería ter en conta só o voto útil e seleccionar a lista "menos mala"? Ás veces pensaba en acudir ó voto en branco, que é unha lexítima opción en caso de que ningún candidato te convenza, pero rápidamente me dicían: "¡¡¡Dani, votar en branco é votarlle ó PP!!!", e claro, a un eso dalle calafríos e algún que outro pesadelo. Así que pensei en coller o dado e dicir:

1, 2 e 3 -> Partido A
4, 5 e 6 -> Partido B

¿Non resulta penoso ter que recurrir á maldición do azar nestes casos? Pois non pode ser. Así que nun arrebato de posibilismo e con toda a dor do teu corazón elixes, pero coa menor das conviccións posibles. Sen embargo, ¿por qué votar en branco é como apoiar á lista máis votada? ¿Por qué os cidadáns que amamos a política, e que estamos fartos dos corruptos e incompetentes dos nosos políticos non temos unha opción de darlles unha patada no cú? E vou máis alá. Se nun concello se presenta unha soa lista, ¿por qué automáticamente hai un alcalde sen ter en conta a voz dos seus cidadáns? Penso que os votos en branco e as abstencións debían contarse como se foran votos a unha lista á hora de adxudicar os escanos e sinxelamente deixalos sen cubrir. Así máis de un se pensaría as cousas dúas veces antes de tomar certas decisións dende o mullido sillón do mando.

E por favor, listas abertas dunha vez por todas, que estamos fartos de burros nos postos de saída e de bos xestores de suplentes. Alcalde por elección directa a dúas voltas, que é o sano e democrático, co voto da maioría absoluta (50% + 1) DOS CIDADÁNS, non DOS CONVENCIDOS. Porque claro está co sistema actual, se tes menos dun tercio do corpo electoral xa fas e desfás o que queiras.

Para que logo digan que a democracia é unha marabilla. Apesta máis que ENCE e a Refinería de REPSOL xuntas. Menos mal que non todos se aburren tanto coma min e non perden o tempo pensando...

Ai lof maiself

2007-05-24T20:55:00.000+02:00

Buenas noches:

¿Nunca habéis tenido la sensación de estar en un lío de los grandes y de repente ver que las cosas se van arreglando solas? ¿De que todo se pone de acuerdo para hacer un día maravilloso? Pues hoy es un día así. Y eso nos lleva a: ¿por qué no puede suceder más a menudo?

Pues nada, que hay que fastidiarse y asumir la triste realidad: eso solo pasa a veces y debes disfrutar estes momentos al máximo, pues nunca se sabe cuándo vas a volver a vivirlo. Pienso que por fin he descubierto el secreto que los felices guardan celosamente, o por lo menos creo que he cometido espionaje industrial. Hay cosas que uno debe dejar atrás y pasar mucho y otras que deben dar sentido a un día cojonudo. Así que hoy permitidme que me ame mucho a mi mismo y me regocije en mi autoenamoramiento (a que molo en la foto, eh?)

Pero el egocentrismo no se me da nada bien, así que no puedo terminar el artículo con este narcisismo desmedido. Campeones, el día se lo dedico a DRAGADOS, que aunque a algunos barcelonistas les joda que me vaya con Florentino, me ha declarado esta mañana su amor. Sin exagerar, me han llamado para currar en el verano con ellos, así que el Dani espera no aburrirse tanto este verano como los precedentes. De todas formas espero que no nos falte ese finde de marchuqui como el año pasado, que después de un largo año ya hace falta. Aunque los exámenes acechen no puedo dejar de pensar en cuando acabe este mes de agobios.

Bueno, que este artículo me quedó muy personalista. A alguno quizá le sorprenda que escriba en castellano. La razón simple es que he decidido hacer un blog como Galicia, esto es, bilingüe, aunque a algunos (dun lado ou doutro) les pese. Reconozco que me cuesta más, pero el esfuerzo es algo que nunca me ha pesado.

"No hay mal que por bien no venga" Dicho español

A importancia do papel de lixa

2007-05-20T18:48:00.000+02:00

"El comportamiento es un espejo en el que cada uno muestra su imagen."
Johann Wolfgang Goethe (1749-1832) Poeta y dramaturgo alemán.

Esto promete, eh? Ó ver esta frase pensei inevitablemente en Vigo, na imaxe do asalto á delegación da Xunta por parte dos folguistas do naval. Trámites de miles de cidadáns voando polos aires ante a pasividade das autoridades, ou esa é a miña humilde percepción.

Independentemente das motivacións que podan ter os obreiros penso que estes días de folga deixaron unha cidade secuestrada, cuns habitantes reféns dun conflicto sectorial. A actitude das autoridades foi absolutamente vergoñenta, antepoñendo o beneficio electoral ó cumprimento da lei. Está claro que non todos somos iguais en determinados momentos.

Pero a miña reflexión vai máis alá. ¿Ata onde chega a liberdade de folga? ¿Pode considerarse certas actitudes como intromisión na liberdade propia? ¿Ten máis dereito o manifestante a protestar cortando o tráfico ca ti a circular libremente? ¿É de recibo máis de 200.000 € en destrozos só contando mobiliario urbano?

O preocupante desto son as posibles consecuencias do éxito destas mobilizacións. Chega un punto no que é factible facer unha folga salvaxe sen motivo se se sabe de antemán que está gañada. Contábame un compañeiro que un bo remedio contra os plans de reforma dos títulos de enxeñería sería unha folga de celo dos enxeñeiros de camiños estes días de campaña electoral. E ten toda a razón; cuns políticos cobardes, unhas datas ben escollidas e un espírito corporativista infinito pódese lograr calquera propósito por absurdo que pareza.

¿Que vos parece unha folga de gardas de tráfico en plena operación saída? ¿Ou de brigadas contraincendios en vaga de calor? Non, moito mellor de choferes de autobús urbano en período de exames. Se non se lle poñen barreiras á chantaxe pode chegarse a situacións anárquicas. Non creo nos tempos dos grises, pero tampouco na comuna de París.

Espero que o novo convenio do metal recolla un apartado que diga o seguinte:

Artigo ... : Será motivo de rescisión dos contratos calquera incumplimento deste convenio, por CALQUERA das partes contratantes. Calquera alteración grave da orde pública será motivo de despido procedente.

E por favor, que se escriba en papel de lixa, xa sabedes ben polo qué.

Sobre vivas e morras

2007-05-17T23:36:00.000+02:00

Boa noite

Esto ven a conto de certo texto que atopei na wikipedia:

Miguel de Unamuno: -"Estáis esperando mis palabras. Me conocéis bien, y sabéis que soy incapaz de permanecer en silencio. A veces, quedarse callado equivale a mentir, porque el silencio puede ser interpretado como aquiescencia. Quiero hacer algunos comentarios al discurso -por llamarlo de algún modo- del profesor Maldonado, que se encuentra entre nosotros. Dejaré de lado la ofensa personal que supone su repentina explosión contra vascos y catalanes. Yo mismo, como sabéis, nací en Bilbao. El obispo -Unamuno señala al arzobispo de Salamanca-, lo quiera o no lo quiera, es catalán, nacido en Barcelona. Pero ahora acabo de oír el necrófilo e insensato grito "¡Viva la muerte!" y yo, que he pasado mi vida componiendo paradojas que excitaban la ira de algunos que no las comprendían he de deciros, como experto en la materia, que esta ridícula paradoja me parece repelente. El general Millán-Astray es un inválido. No es preciso que digamos esto con un tono más bajo. Es un inválido de guerra. También lo fue Cervantes. Pero desgraciadamente en España hay actualmente demasiados mutilados. Y, si Dios no nos ayuda, pronto habrá muchísimos más. Me atormenta el pensar que el general Millán-Astray pudiera dictar las normas de la psicología de la masa. Un mutilado que carezca de la grandeza espiritual de Cervantes, es de esperar que encuentre un terrible alivio viendo cómo se multiplican los mutilados a su alrededor."

General Millán-Astray-"¡Muera la inteligencia! ¡Viva la muerte!"

Miguel de Unamuno: -"Éste es el templo de la inteligencia, y yo soy su sumo sacerdote. Estáis profanando su sagrado recinto. Venceréis, porque tenéis sobrada fuerza bruta. Pero no convenceréis. Para convencer hay que persuadir, y para persuadir necesitaréis algo que os falta: razón y derecho en la lucha. Me parece inútil el pediros que penséis en España. He dicho."

É unha pena que palabras pronunciadas en 1936 sigan sendo válidas a dia de hoxe. Cantos Millán-Astray quedan neste país... e que poucos Unamunos sobreviven nesta peste de incultura e cotilleo no que estamos somerxidos. Vexo con estupor como nos importa moito máis os partidos de fútbol dos domingos (es sábados, mércores e outras festas de gardar) que preocuparnos polo mundo no que vivimos. Sorprendeume a semana pasada como velliñas berraban polas rúas pola liberación da súa Pantoja, sen pararse a pensar que igual o xuíz sabía máis que o Hola ou o Lecturas sobre corrupción.

E claro, para rematar a xogada temos o típico político oportunista que tenta levarse o favor dos borregos. Ahi temos ó señor Acebes responsabilizando a Zapatero da detención da cantante. Non, Ángel, foi unha conspiración de Policías, ETA, os islamistas, o sindicato dos recolledores do lixo e a selección coerana de curling. O problema non é que teñamos superdotados de semellante calaña, senón que temos moitas cabeciñas de serrín mais preocupados polo Marca ou Aquí hay tomate que de quen son os que nos mandan. Por algo din que África comeza nos pirineos...

Sexo oral a cambio de votos?

2007-05-16T15:11:00.000+02:00

Boas tardes.

Estando en elpais.com, atopei unha nova que me fixo pensar. Trátase das promesas electorais dunha candidata ó senado belga, esta que aparece a miña dereita, e tratase de ofrecer 40.000 felacións. Deixando fora certo tipo de cachondeos ó respecto (imaxinade algo así da presidenta do parlamento galego ou de algunha das nosas conselleiras...) penso que a política está chegando a altos grados de perversión.

Sabido é a capacidade de certos políticos para insultar a intelixencia dos votantes, sobre todo se esos votantes non che dan a razón. Ainda que os nosos non teñen ideas tan suxerentes como as dos nosos colegas belgas, tamén recurren a estrambóticas coincidencias. ¿A que é curioso que TÓDOLOS tramos galegos da transcantábrica se inauguren estos días? ¿Ou que dos presupostos municipais para todo o ano xa se leven gastado sobre un 80% en moitos concellos? É bastante vergoñento este espectáculo de mentiras e trapalladas que nos soltan a diario para convencernos do sentido do noso voto. É máis, procuran evitar os temas que realmente nos preocupan a todos e só se fala da Guerra de Irak, ou de de Juana Chaos, do 11-M ou de ANV.

¿E iso por qué? Pois moi sinxelo, porque non hai ideas. Os políticos teñen o mal vicio de non levar consigo o cerebro, e sen cerebro é complicado pensar. Non se fala de vivenda porque non se sabe que facer para que a xente teña un fogar a prezos dignos. Non se fala de corrupción porque os empresarios que corrompen son os principais financiadores das campañas (a cara descuberta ou na sombra). Non se fala do futuro do rural porque non teñen suficiente valor como para pelexar por el en Europa. E tantos e tantos temas que están nas mans de incompetentes que non teñen outro oficio que o da representación pública.

Ay ay ay. E mentras tanto estes amigos encapuchados chantaxeando ós empresarios cunha cidade sitiada. En pleno século XXI. Vaia vergoña!!!

A Coruña

2007-05-15T23:39:00.000+02:00

Boa noite.

Hei de recoñecer dunha vez por todas que estou perdidamente namorado. Namorado da Coruña.

Fai xa case cinco anos cheguei aquí con dor do meu corazón e vin esta cidade como unha cruel imposición do destino. Xa que na casa non teño un campus universitario teño que sair como un emigrante, lonxe dos meus. Esa primeira toma de contacto non foi satisfactoria. E se non odio, si que se sente esa queimazón do que está a verse impotente. Recordo as bágoas que me percorrían (entédase internamente) cando chegaba os luns pola mañá no autobús e cargaba coa maleta ata Rialta baixo a chuvia. Que tempos eran aqueles...

Pero tras anos en que non nos entendiamos ben, pouco a pouco, coma nos amores de verdade, fómonos coñecendo máis. Aprendin a desfrutar dos encantos que me ofrecía. E tamén penso que me deu boas oportunidades de pasalo ben e de gardar bos momentos. Non só festuqui e Orzán. Tamén paseos, momentos de desafogo, compras e demáis.

E tras anos de visitante este ano por fin chegou o momento difícil da convivencia. Os comezos son difíciles. Ese ruído horrible a primeira hora da mañá de coches e trens que non tes na tranquila vila de Chantada, eses primeiros temporais sufridos dende este décimo piso, eses míticos e quilométricos atascos para chegar ó campus... Pero o final, como en case todo aparece o cariño, e a esta hora da noite, coa luz da habitación apagada e co ruidoso silencio que ela me ofrece, miro dende a fiestra, aquí na miña atalaia e desfruto. Miro, xa canso despois dun longo día, pero coa satisfacción interna do que se sabe co traballo ben feito. Definitivamente...

GÚSTAME ESTA CIDADE

Al-Aqsa

2007-05-15T16:05:00.000+02:00

Sarai e Hassan son veciños. De feito as súas casas distan só dous quilómetros, pero eles non se coñecen. Medraron na mesma terra, vendo as mesmas paisaxes, respirando o mesmo aire, pero o seu xeito de ver o mundo separounos de nacemento. Eles non construíron os seus mundos de costas, e quizais non entenden o porqué de moitas situacións. Non entenden como, só por ser xudía e musulmán, israelí e palestino, están condenados a sufrir un muro invisible que os distancia sen eles querelo. Eles non o saben, pero as súas vidas acabarán cruzándose.

Sarai reside con 2.000 dos seus preto de onde vive Hassan con 150.000 compatriotas. Os pais de Sarai teñen un chalé adosado, con auga corrente, luz e gas, onde habitan eles tres, mentres que os pais de Hassan teñen unha vivenda de dúas habitacións, con auga da fonte, luz ás veces, onde moran os avós, os pais e os sete irmáns de Hassan.

A nai de Sarai é directiva dunha gran fábrica de armas. É xefa do pai e de tres irmáns de Hassan, que traballan fabricando os seguros dos fusís. Crúzanse á saída tódolos días, pero non se saúdan. O pai de Sarai é o rabino da gran sinagoga de Salfed, o asentamento onde viven. A nai de Hassan é enfermeira do vello hospital de Rafah, a cidade na que vive.

Na urbanización de Sarai cada casa ten auga fresca das montañas todo o ano. En Rafah catro fontes e un regato que dá moitos disgustos, unhas veces por moito, outras por pouco.
No instituto de Salfed estudia Sarai e outros 200 mozos e mozas. Teñen enciclopedias, aulas amplas, biblioteca e incluso unha chea de ordenadores con conexión a internet ultrarrápida. En Rafah os nenos comezan a abandonar o colexio ós doce anos, e só uns poucos chegan lonxe cos libros. Teñen unha enciclopedia que lles enviaron de Siria, e todos teñen o seu pizarrín para aprender a escribir.

En Salfed hai tamén un gran centro comercial con miles de productos “made in USA” nos seus estantes. Antes do Sabat, a familia de Sarai fai alí as compras. Sarai sae cear cos seus amigos ó McDonalds que hai dentro e disfruta da noite na gran discoteca que hai no soto.

A orixe das dúas cidades é ben distinta. Antes de existir Salfed, os homes de Rafah, como o pai de Hassan cultivaban terras ó redor da cidade. Unhas terras fértiles que proviñan de alimentos a toda a poboación. Pero un bo día atopáronse cos bulldozers hebreos. Ó cabo de seis meses Salfed levantábase como un oasis no medio do deserto. 2.000 colonos entre centos de miles de palestinos. Agora o pai de Hassan cultiva patacas nos testos dos balcóns.

Sarai vai á sinagoga o sábado, mentres que Hassan vai ó rezo dos venres á mezquita. O pai de Sarai, rabino de Salfed, berra con paixón que os homes como Hassan son o demo feito persoa. O imám de Rafah intenta convencer a Hassan que as persoas como Sarai son o inimigo eterno que pretende sometelos e escravizalos.

Unha tarde, Sarai foi pasear polos arredores de Salfed. A incipiente primavera comeza a mostrar o seu esplendor nos campos. Tan extasiada quedou da fermosura daquela exhuberante natureza que se lle fixo noite. Perdeuse e só puido contempla-las luces de Rafah ó lonxe. Decide rachar ese muro invisible que os separa e adéntrase na cidade. Un mundo descoñecido ábrese ós seus pés.
Perdida e desorientada, Sarai pasa xunto á casa de Hassan. Vendo o mozo a inaudita escena dunha hebrea no medio do seu pobo, convéncese de que o mellor é axudala a regresar. Case non se entenden, pero logran superar a fronteira da linguaxe. Hassan acompaña a Sarai ata o control hebreo. Ela non sabe como expresarlle a súa gratitude, pero o internacional código das olladas basta para que Hassan o entenda.

Pasan os meses e tanto receo entre as dúas comunidades estala do xeito máis terrible. Pedras contra balas, Alá contra Yavé, a intolerancia levada ó extremo. Só se oen tambores de guerra e sangue derramado nunha terra tres veces santa. Uns responden con homes bomba a tanques, nun círculo vicioso de morte e sufrimento. Un deses homes bomba é irmán de Hassan e un dese soldados é o pai de Sarai.

Entre as arengas do imam e os amigos caídos diariamente, Hassan pretende ser un deses mártires elevados ós altares polo dicir popular. Quere cargarse de bombas e desfacer a súa vida en nome de Alá. Vestido de hebreo, suando frío, pero coa conciencia tranquila, Hassan comeza a súa peregrinaxe cara a gloria, perdón, cara a morte. Non recean del no control. Avanza decidido e entra no centro comercial. Busca multitudes, cantos máis o paguen mellor. Adéntrase nunha das tendas, abarrotada de xente, e de súpeto advirte unha presencia que lle muda o semblante. Unha mirada agradecida que el coñece. ¿Que fai?

Pois chegado este momento non quero ofrecervos nin un final feliz nin un remate sanguento. Sodes vós os que ides decidir. Si Sarai e Hassan, representativos de millóns de homes e mulleres en Oriente Medio, fosen persoas razoables, sensatas, ansiosos de paz e convivencia normal entre dúas culturas, conscientes de que os conflictos non se resolven pola forza das armas senón pola forza da razón, esa bomba non estalará. Se pola contra, como vemos diariamente, son persoas marcadas por anos de enfrontamentos, criadas no odio e na intolerancia, que cunha man dan a paz e coa outra sosteñen un fusil , que pretenden a destrucción do contrario como a fin do conflicto, estou seguro de que Hassan detonará o explosivo. Pero aínda permanece a esperanza de que tantos Sarai e Hassan xunten as mans para andar xuntos un camiño de tolerancia, respecto entre os seus pobos, e, en definitiva, ...PAZ

Viana do Bolo - Maio de 2002